In elk ander land was Femke Halsema GEEN Burgemeester geworden

Zihni-Ozdil-Klaver1

Zihni Özdil is inmiddels gewezen kamerlid van GroenLinks, maar wees niet bevreesd: hij is inmiddels – ook – columnist van NRC. Hij afficheert zichzelf graag als ’de martelaar op links’, omdat hij in forse aanvaring kwam met GroenLinks leider Jesse Klaver. Wegens een ernstige vertrouwensbreuk met de Tweede Kamerfractie moest hij het veld ruimen, Jesse Klaver liep daarbij enige interne politieke schade op et voilà, martelaar Zihni zag het levenslicht.

In zijn columns licht Zihni regelmatig tipjes van zijn karaktersluier op. Tot voor kort herkende ik een bevlogen progressieveling die op zijn manier het onrecht in de wereld probeert te bestrijden. Best wel sympathiek zo nu en dan, alhoewel ik het meestal grondig met hem oneens ben en meen dat de naïviteit er vanaf druipt. Maar een goed geschreven artikel stemt altijd tot nadenken en zelfreflectie, nietwaar? Die zelfreflectie heeft Zihni met zijn recente column volledig losgelaten blijkens zijn ’liefdesaubade’ aan Femke Halsema. Bijgaand kunt U zijn liefdesbrief lezen en nu ik zijn zinsnedes meermalen heb overgelezen overvalt me een merkwaardige sensatie. ’Dit kan niet waar zijn’ spookt er maar door mijn hoofd, hier moet wat anders achterzitten!

Maar wat dan? Na langdurig nadenken kom ik tot de volgende conclusie: óf het artikel is juist bedoeld als een aanklacht tegen Halsema óf het het is gewoon een romantische open liefdesbrief aan het adres van Femke.

De eerste versie is echt niet zo onrealistisch hoor! Paar voorbeeeldjes. Zihni meent – vooral vanwege het feit dat Halsema van haar hart geen moordkuil maakt – dat de burgemeester van Amsterdam in ’any country in the world’ de premierspositie zou bekleden. Aan het einde van het artikel gebruikt Özdil loodzware woorden. ’de dag komt dat Femke het Koninkrijk Gods zal inluiden. De wat? Mijn eerste gedachte was om onmiddellijk een brandbrief te schrijven naar NRC-chef René Moerland met een aantal telefoonnummers en adressen van mentale instellingen. Een geestelijk enigszins stabiel mens schrijft zulke gedachtenspinsels toch niet op? Ik hoop toch vurig dat U het met me eens bent. Toen ik een beetje bij was gekomen van mijn verbijstering ging me een lichtje branden. Hij bedoelt het natuurlijk precies andersom! Het is de ultieme kritiek op de eigengereide activiste Femke die op geen enkele manier met haar verantwoordelijkheid kan omgaan.

Toch heb ik deze zienswijze ook maar verlaten. Na het voor de vijfde keer lezen van Zihni’s manifest kwam ik tot mijn eindconclusie: Özdil is nog steeds smoorverliefd op Halsema en hoopt met deze ultieme poging haar hart definitief te winnen. Femke’s partner Robert Oey kan zijn borst natmaken. Dat wordt een hanengevecht, wat ik U brom. Uiteraard begrijp ik Zihni volkomen, You love Femke or You hate her, ’tusssensmaken’ bestaan er in haar geval niet. Dat is overigens exact de reden waarom ze voor de Amsterdamse burgemeesterspositie uitermate ongeschikt is. Het ’woord’ verbinden staat nu eenmaal niet in Femke’s vocabulaire.

Liefde maakt altijd blind en dat is maar weer eens bewezen met Özdil’s onderstaande liefdesbrief…………..

PS Özdil heeft natuurlijk ook de gruwelijke pest aan Jesse Klaver, het is maar goed dat Femke en Jesse geen (geheime) relatie zijn gestart. Dat had waarschijnlijk een crime passionele tot gevolg gehad……

Is dat DENK niets voor Özdil?

 

In elk ander land was Halsema premier geworden

Zihni Özdil, NRC, 6 juni 2020

Het is 15 februari 2003. De wereld staat in brand. Bush’ Amerika wil Irak binnenvallen. Zelf verslind ik linkse literatuur. Er gaat een wereld voor me open: Edward Saïd, Noam Chomsky, Gore Vidal, Angela Davis, Malcolm X, Simone de Beauvoir, Willem Oltmans.

Ik, een piepjonge Rotterdamse student, zit die dag in de trein naar Amsterdam om te demonstreren tegen die aankomende oorlog. Ik hoop met GroenLinks te kunnen demonstreren en Femke Halsema in het echt te zien. Het is ook mijn eerste echte bezoek aan de hoofdstad. Het voelt meteen als thuiskomen: het gist, borrelt, vibreert. De manier waarop witte Amsterdammers naar me kijken is heel anders dan de wijze waarop witte Rotterdammers dat doen. Verwelkomend, nee, omarmend. Wat een contrast met Rotterdam, de stad waar ik niet kan uitgaan omdat ik altijd als enige geweigerd word, zelfs wanneer ik met witte vrienden ben. De stad waar ik geen normale bijbaan krijgen kan, en waar ik van kleins af aan voor ‘kankerturk’ uitgescholden word.

In Amsterdam vind ik GroenLinks tegenover de Dam. Daar staat ook Femke Halsema, omringd door medewerkers en journalisten. Ik loop er heen. Mijn hart bonkt. Haar van dichtbij zien geeft energie, alsof ik een groot succes heb bereikt, terwijl de protestmars nog niet eens is begonnen. Ik krijg een partij-flyer in mijn handen gedrukt. „Mooi”, denk ik bij mezelf, „nu lijkt het alsof ik erbij hoor en kan ik niet geweigerd worden.”

Halsema mag dan continu worden aangesproken door journalisten en burgers, uit haar ooghoeken ziet ze mij staan. Op dat moment besefte ik het niet, maar nu weet ik wat ze zag: een schuchtere, zoekende jongen. Die er graag bij wil horen, maar in alles uitstraalt dat hij een vis op het droge is. Net niet de goede kleding. Geen wereldse, Amsterdamse blik in zijn ogen. Op zoek naar aansluiting.

Ze laat iedereen staan en loopt op mij af. „Hé, jou heb ik nog niet eerder gezien”, zegt ze, „welkom. Hoe heet je?” Ik weet niet wat me overkomt. „Zi… Zihni”, antwoord ik. Ze steekt haar hand uit: „Ik ben Femke.” Op dat moment verwacht ik het obligate ‘Wat een aparte naam. Waar kom je vandaan?’ Maar Halsema stelt een andere vraag: „Wat studeer je?” „Geschiedenis in Rotterdam”, antwoord ik. „Wat leuk! Weet je al wat je daarna wil doen?”

Ik ben overweldigd door de aandacht die ik van de GroenLinks-leider krijg. „Ik twijfel tussen schrijver worden en de politiek in gaan. Jij inspireert mij heel erg”, is mijn eerlijke antwoord. „Tof”, zegt ze, „je bent altijd welkom bij ons”. Ze geeft me een knuffel en loopt weer terug naar haar medewerkers.

Femke Halsema heeft een kwaliteit die haar overal in de wereld minister-president had gemaakt, behalve in Nederland. Ze maakt van haar hart nooit een moordkuil. Ze is open en authentiek, wars van voorgekookte oneliners en empathisch genoeg om in een groep de zwakste op te merken om vervolgens de moeite te nemen hem zich thuis te laten voelen. Een echte leider. Dus in Nederland ben je dan de klos. Zeker als je ook nog eens vrouw en links bent.

Deze week bewees dat andermaal. Nog nooit was er zo snel zo veel opportunisme om iemand kalt te stellen als afgelopen dinsdag. In de Tweede Kamer, in alle talkshows, in ontelbare columns en opiniestukken werd de Amsterdamse burgemeester voor de bus gegooid. Meedogenloos.

Wat was Halsema’s misdaad? Een lastige afweging maken in het belang van de openbare orde. In overleg met de minister van Justitie en Veiligheid. „Geheel met je eens. Na afloop evalueren”, appte hij nog. Om vervolgens in de media te doen alsof hij het niet met haar eens was.

Femke Halsema is de postmoderne Jezus Christus; in de steek gelaten door de politieke kaste, de leider van haar eigen partij incluis, aan het publieke schavot gekruisigd dankzij het verraad van minister Ferd Grapperhaus, de postmoderne Judas.

Ze zal snel wederopstaan. En zodra Nederland een echte democratie wordt, met een gekozen burgemeester, het koninkrijk gods inluiden.

Zihni Özdil is historicus.

In elk ander land was Femke Halsema GEEN Burgemeester geworden” bejegyzéshez egy hozzászólás

Vélemény, hozzászólás?

Adatok megadása vagy bejelentkezés valamelyik ikonnal:

WordPress.com Logo

Hozzászólhat a WordPress.com felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Google kép

Hozzászólhat a Google felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Twitter kép

Hozzászólhat a Twitter felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Facebook kép

Hozzászólhat a Facebook felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Kapcsolódás: %s