Erik ten Hag moet geen kapsones krijgen!

’Amsterdam heeft het, Rotterdam doet het’. Een gevleugelde uitspraak die het nog altijd goed ’doet’ onder Rotterdammers. De harde (haven)werkers zijn gehuisvest in het ’Manhattan aan de Maas’, de lummelende kunstenaars en acteurs geven er de voorkeur aan hun extravagante feestjes in de Amsterdamse grachtenpanden te houden. Dit is zo’n beetje de achtergrond van deze ’one liner’ en enige grond van waarheid bevat deze natuurlijk wel. Maar dat geldt voor alle clichés.

Arm Feyenoord, de laatste laatste creatieve voetballer – Steven Berghuis – heeft de stadionclub nu ook al verlaten. En niet voor zo maar een club, Ajax neemt de 28-voudige Oranje-international over die een contract tekent tot medio 2025. Wel beetje een lange contractsperiode, in 2025 zal Berghuis immers zijn 33e verjaardag vieren. Ajax vangt in ieder geval wel meer moneten, mocht de aanvaller voortijdig vertrekken. Indien hij bij de ambitieuze Amsterdammers voordien niet mislukt natuurlijk….

Berghuis is geen Feyenoorder pur sang, hij is geboren in de provincie en heeft zich via AGOVV en Go Ahead Eagles in de ’picture’ gespeeld. Maar hij heeft zichzelf in zijn ’Kuipjaren’ gebombardeerd tot rasFeyenoorder door bijvoorbeeld warme contacten te onderhouden met de harde kern Feyenoordfans. De voorzitter van de supportersvereniging formuleerde zijn grieven als volgt: ’de frustratie in deze transfer zit ‘m vooral in het feit dat Berghuis jarenlang een soort clubliefde geacteerd heeft. Hij zou nooit een binnenlandse transfer maken, omdat hij zo gek was op Feyenoord. Hij zocht geregeld de interactie met onze supporters. Nou, die clubliefde heeft hij blijkbaar niet. Anders zou hij deze gevoelige stap namelijk nooit maken.’

Berghuis wilde na zijn Rotterdamse avontuur natuurlijk wat hoger klimmen op de internationale voetballadder. Ik denk dat de geboren Apeldoornaar reeds geruime tijd zoete dromen had van Arsenal, AS Roma of Borussia Dortmund. Dat zou op zijn leeftijd (29) wel eens tijd worden, bij een club als het Engelse Watford – waar hij zo’n twee jaar bivakeerde – zou je hem niet meer zien. Ik vrees dat de interesse uit het buitenland van (sub)topclubs toch enigszins achterbleef bij Steven’s verwachtingen.

Tja, als je dan in Nederland een stapje hogerop wil komen alleen clubs als PSV en Ajax in beeld. Ik moet overigens nog zien of Berghuis op een standaard basisplaats kan rekenen van Ajaxtrainer Erik ten Hag, die immer kan putten uit de talenten van de Ajaxschool. Dat wordt een heel andere omgeving dan de Rotterdamse, waar Berghuis als aanvoerder een bijna onaantastbare positie had bereikt. Trainer Dick Advocaat bleef hem zelfs door dik en dun steunen toen de Feyenoord-aanvoerder zich in de cruciale fase van de afgelopen competitie misdroeg en na een wilde – totaal onnodige tackle – rood kreeg en een schorsing aan de broek.

Feyenoordsupporters hebben de laatste jaren – helaas – nogal wat te klagen, de echte top van de eredivisie komt maar niet in zicht, sterker nog, lijkt verder weg dan ooit. Eigenlijk ongelooflijk voor de club met misschien wel de meest fanatieke supportersschare van Nederland die Feyenoord ook nog eens als religie beleeft. Misschien kan de nieuwe trainer Arne Slot het tij een beetje keren, ik gun het de stadionclub van harte.

Nu we het toch over trainers hebben moet me wel iets van het hart betreffende succescoach Erik ten Hag. Naast de voor de hand liggende argumenten om Berghuis te contracteren had de geboortige Haaksbergenaar nog een uitsmijter: hij heeft de uitstraling van een Ajax-speler’. Beste Erik, wat moeten we hier nu weer mee?

Het is van tweeën een: óf ten Hag is nog steeds die naïeve Twentenaar die niet goed weet hoe met zo’n gevoelige transfer om te gaan, óf Erik uit Haaksbergen heeft inmiddelse Amsterdamse kapsones gekregen die zijn blik vertroebelen. Welke conclusie getrokken kan worden, laat ik aan U, geachte lezer over. Één ding is echter zeker, ten Hag bewijst zowel de harde supporterskern van Feyenoord als Ajax geen goede dienst met deze tekst. Olie op het vuur zullen we maar zeggen, ik zie de eerste varkenskop al op het veld gegooid worden. Of erger….

Het einde van dit ’transferliedje’ is echter vooral voordelig voor Ajax. Niet alleen verliest Feyenoord een spelbepalende speler, de Amsterdammers hebben Berghuis nog voor een koopie op de kop getikt ook. 5,5 miljoen Euro……..Verscheidene Ajax-bankzitters zijn meer geld waard. Overigens, als Ajax in het nieuwe voetbalseizoen wederom kampioen wordt en Berghuis voornamelijk van de kant naar de wedstrijden mag koekeloeren heeft Ajax het dubbelgoed gedaan. Want welke ’grote speler’ komt op de plek van Berghuis te spelen bij Feyenoord? Ik vrees dat ik de naam van deze voetballer niet eens wil horen…..

’Feyenoord is my religion, de Kuip is my church’

’Wij zijn Ajax. No one likes us…. And we love it’

Het leukste aan Peter R. de Vries: hij hoefde helemaal niet aardig gevonden te worden

De diverse media buitelden over elkaar heen in superlatieven omtrent de prestaties van de overhoop geknalde misdaadverslaggever Peter R. de Vries. De ’meesterspeurder’ overleefde de schaamteloze moordaanslag niet, de vijf afgevuurde kogels werden hem fataal.

Nu ben ik geen grote fan van demissionair minister Ferd Grapperhaus, maar zijn typering van de Vries vond ik compact en treffend: ’compromisloos, onverschrokken, vasthoudend en medemenselijk’. Tja, beter had ik het niet kunnen bedenken. Grapperhaus’ tekstschrijver (of schrijfster) verdient een pluim op de hoed, want ik kan me niet voorstellen dat de breedsprakige Grapperhaus in staat is een dergelijk kernachtige omschrijving uit zijn eigen brein te laten ontspruiten.

Peter R. de Vries was een unieke, ferme kerel die zich door niets en niemand de kaas van het brood liet eten. Goed formulerend en duidelijk articulerend legde hij de TV-kijker uit welke verdachte terecht of onterecht als zodanig werd aangewezen door het Openbaar Ministerie. Om vervolgens de dader op meeslepende wijze te ontmaskeren. Die beeldbuiskijker kon er niet genoeg van krijgen, met of zonder snor hingen miljoenen landgenoten aan zijn lippen. Die hij vaak op elkaar perste om zijn statements mog meer cachet te geven. Een (glim)lach kon er meestal niet af, daarvoor nam de Vries zijn werk veel te serieus.

Voor grappen en grollen moest je niet bij Peter zijn, wel voor smaakmakende televisie. Althans voor een groot deel van de Nederlandse bevolking. Het straproces van de ’neusWillem Holleeder kreeg geweldig veel aandacht, terwijl dit sujet toch echt niet meer was dan een ordinair lid van de Amsterdamse penose. De Vries was bij dit proces natuurlijk ook van de partij en wist bijna meer aandacht op zichzelf te vestigen dan die hele misselijk makende familie van Holleeder bij elkaar.

Ik weet niet of de Vries een groot relativeringsvermogen had, op de TV kwam dit er in ieder geval niet echt uit. In plaats daarvan was hij wel authentiek en eigenlijk vond ik dat zijn meest positieve eigenschap. Op het beeldscherm speelt bijna iedereen een bepaald rolletje om op deze manier in het gevlei te komen bij de bankligger met een pilsje en een zak chips naast zich. Er zijn maar weinig lieden die deze authenticiteit met Peter delen, de enigen die ik zo ’top of mind’ heb zijn Maarten van Rossem, wijlen Herman Brood, André van Duin, Johan Derksen en Hanneke Groenteman. En Arie Boomsma misschien (nadat hij professionele psychische hulp heeft gezocht……)

Kapsones had de Vries niet, wel was hij mediageil, want zoals hijzelf omschreef: ’beeld zegt meer dan duizend woorden’. Uiteraard waren zijn mediaoptredens (tevens) een verdienmodel, maar op zichzelf is daar niks mis mee. Hij kreeg zelfs betaald voor optredens bij De Wereld Draait Door, maar daar schaamde hij zich niet voor. Hij had immers altijd wel iets opzienbarends te melden en dat kun je van de meeste ’BN-ers’ niet zeggen. Sterker nog, de meeste zijn oervervelend en zo voorspelbaar als het aanvangstijdstip van het NOS 8-uurjournaal……

Zelfs bij Matthijs van Nieuwkerk hield de meesterspeurder zich niet gedeisd. Toen de langharige presentator in een uitzending maar heel kort Peter’s laatste boek behandelde werd hij stevig van repliek gediend. ’Dat was niet de afspraak’ sprak de Vries afgemeten, hij had met de programmaredacteur heel andere afspraken gemaakt. Van Nieuwkerk reageerde bijzonder kinderachtig en probeerde van de weeromstuit de Vries in de hoek te zetten. Wat jammerlijk mislukte…… (zie: https://www.youtube.com/watch?v=bZ4kl3Am-LA&ab_channel=OpmerkelijkeGebeurtenissen )

De Vries’ politieke aspiraties waren jarenlang bekend, toch durfde hij het op het moment suprême niet aan. Betreurenswaardig, ik had de Vries graag in de Tweede Kamer zien schitteren. In plaats hiervan moesten we ons tevreden stellen met de enkele malen dat hij politieke charlatans de maat nam. Bijvoorbeeld die verschrikkelijke PVV’er Hero Brinkman die maar niet kon uitleggen waarom Geert Wilders de term ’kopvoddentaks’ had geïntroduceerd. De Vries maakte gehakt van deze ultieme non-valeur, hij was één van de weinigen die publiekelijk de vloer durfde aan te vegen met die infoute PVV’ers. Wat dit betreft heeft de Vries zijn steentje bijgedragen aan de instandhouding van de democratie in Nederland.(noot: vergelijk dat met een recente Op1-uitzending waarin die hork van een Wybren van Haga ongestraft zijn baarlijke Coronanonsens mocht verkondigen. Peter had wel raad geweten met deze parasiet….)

Wat ik tenslotte nooit heb begrepen is de vriendschap die de Vries onderhield met Heineken-ontvoerder Cor van Hout. Sorry, eigenlijk zeg ik het verkeerd. Dat de Vries vriendschappelijk met van Hout omging was zijn eigen vrije keuze, maar ik snap nog steeds niet dat hij hieraan ruchtbaarheid heeft gegeven. In een rouwadvertentie (Telegraaf) verwoordde hij zijn genegenheid tot van Hout als volgt: ‘Misdaad bracht ons samen, misdaad trok ons uit elkaar. Ik zal onze vriendschap nooit vergeten, Cor. Ik zal je ontzettend missen.’ Prima Peter, maar had je dat beter niet voor jezelf kunnen houden? Of alleen te melden in besloten kring? Dat was toch niet meer dan logisch geweest voor de man die zijn leven lang in de bres sprong voor slachtoffers van misdrijven?

In de Vries’ levenspatroon en (levens)werk is voorgaande toch een dissonantie? Maar wellicht zie ik het wel verkeerd, in ieder geval blijft voor mij het mysterie Peter R. de Vries bestaan. Ik geloof niet dat er ook maar één mens is dat dit mysterie kan oplossen en dat is eigenlijk ook prima zo….

Misschien is de volgende kenschets die op verschillende plekken in de media opdook wel het meeste van toepassing op de Vries:

’Peter was een pitbull met een klein hartje’

De ’makkelijke’ kritiek op Makkelie

In de regel vermaak ik me bijzonder over het commentaar van lachebekje René van der Gijp aan de ’Wilfred Genee’-tafel. Tegenwoordig geeft hij zijn voetbalcommentaar inclusief bril met getinte glazen. Misschien veroorzaken deze soms een troebele blik op gebeurtenissen tijdens de voetbalwedstrijden op het Europees kampioenschap. Volgens ’Gijp’ beging ’onze’ scheids Danny Makkelie een onvergeeflijke fout door de Engelsen – die het in de halve finale opnamen tegen de Denen – een ’schandalige’ strafschop toe te kennen.

Danny Makkelie is een zogenaamde ’zondagskind-scheidsrechter’. Hij was bijvoorbeeld de jongste Nederlandse FIFA-arbiter ooit en mag zich ook de jongste Nederlandse scheidsrechter ooit noemen die een champions leaguewedstrijd kreeg toegewezen. Geen ’klein bier’ deze Makkelie, op jonge leeftijd etaleerde hij zijn autoriteit al tussen de voetballijnen. Tja, Danny is politieman en die pet past hem als gegoten, net als de fluit in zijn mond/hand.

Over elke bekende scheidrechter bestaat er wel een hilarisch verhaal. In het geval van Makkelie betreft het supporters van Go Ahead Eagles die tijdens een wedstrijd van hun favorieten bijzonder ontstemd raakten. Vitesse kreeg twee omstreden strafschoppen, bovendien werd een Go Aheadspeler met een rode kaart heen gezonden. Supporters furieus, de politieman met fluit werd de gebeten hond. Tijdens de volgende wedstrijden gaven de fans een wel zeer geestige draai aan hun afkeer van Makkelie: als er in hun ogen slecht gefloten werd klonk het volgende uit de ’supporterskelen’: ’wij willen Makkelie, wij willen Makkelie’. Er bleken dus nog slechtere scheidsrechters te bestaan dan de politiefluiter. Tja, ik wist niet dat die Deventer ’koeken’ zo’n sterk gevoel voor (voetbal)humor hadden

Terug naar ’Gijp’. Een beetje hysterisch meende hij dat Makkelie zo’n beetje verantwoordelijk was voor de uitschakeling van de Denen. Nou, nou René, dan heb je tijdens de wedstrijd toch teveel met Johan Derksen zitten kletsen. De eerste helft liet nog een gebalanceerd beeld zien, daarna kwamen de Denen er absoluut niet meer aan te pas. De Deense pijp was leeg, maar die dartele Raheem Sterling bleef zijn sprintjes maar trekken. Één van die sprints eindigde in het strafschopgebied met een opzichtige val, waarin Makkelie een strafschop zag. Ook ik vond de straf te zwaar, maar het paste wel in het beeld van de wedstrijd. Harry Kane knalde de bal er in tweede instantie in, maar daarna hadden de Denen nog ruim een kwartier om de zaak recht te zetten. Dit lukte niet, de laatste staaf Danish Dynamite was inmiddels afgestoken.

Hoezeer ik de Denen ook een warm hart toedraag, de overwinning van de Engelsen was echt verdiend. Hiernaast hadden alle heren aan de Veronica insidetafel (of ’Oranjezomer’ die een ’Oranjewinter’ werd) toch delen van de wedstrijd gemist. Bijvoorbeeld een – eerdere – situatie waarin Harry Kane werd neergeschoffeld in het strafschopgebied, voor die overtreding had Makkelie de bal ’makkelijk’ op de stip kunnen leggen. Ach ja, de heren worden langzamerhand ook een beetje ouder, de memorie wordt wat korter zullen we maar zeggen….

En ’side kick’ scheidsrechter Bas Nijhuis, wat was zijn oordeel? In onvervalst Twents accent meende de arbiter dat Danny het omstreden ’strafschopmoment’ zelf nog een keer op een schermpje naast het veld had moeten checken. In principe had Nijhuis gelijk, maar stelt U zich de situatie eens voor indien hij na raadpleging van de beelden de penalty had teruggedraaid. Ik vrees dat Wembley was ontploft. Maar inderdaad, dat had Makkelie er niet van mogen weerhouden om deze controle te houden.

De vraag is of deze ’misser’ een wezenlijke is geweest. Wel, in het geheel niet, op geen enkele wijze zelfs. De Engelsen hadden de wedstrijd ook zonder die strafschop naar hun hand gezet, op gegeven speelden de Denen noodgedwongen zelfs met 10 man. Gijpie, het is meestal vermakelijk als je weer eens een voetballer tot aan de enkels toe afbreekt, maar in dit geval ging je aardig over de schreef. Een donkergele kaart is jouw deel, nu geen overtredingen meer begaan svp.

Per slot van rekening is er namelijk toch een beetje sprake van Hollands glorie op het EK. Makkelie floot een halve finale en Björn Kuipers is de eerste Nederlandse arbiter die een finale van een EK of WK mag leiden. Dus Gijpie, een beetje meer positieve energie in jullie programma stoppen. En voor Bas Nijhuis heb ik ook een advies: als je aan Veronica Inside verbonden blijft vrees ik voor je (internationale) scheidsrechterscarrière. Dat wordt anders straks gewoon weer IJsselmeervogels – Spakenburg fluiten. Het is niet anders…..

Wij willen Makkelie, wij willen Makkelie!!!!

De – letterlijk – muzikale Hongaarse Autoweg

Er zijn nogal wat autorijders die het volgende meegemaakt hebben: relaxed rijdend op een Duitse of Hongaarse autosnelweg – vooral de M6 – hoor je in één keer een zwaar ruisend geluid dat meteen bekend voorkomt. Plotseling stokt je stem, tewijl je net het refrein van ’Zij gelooft in mij’ van wijlen André Hazes had ingezet. Het muzikale enthousiasme werd iets te ver doorgevoerd, de autobanden raakten inmiddels de doorgetrokken streep die de rechterrijbaan van de vluchtstrook scheidt. De ’streep’ veroorzaakt een soort ’wake up call’ met als bedoeling U niet in de sloot te laten belanden.

De witte streep heeft maar ’één sound’, monotoon weliswaar, maar vaak effectief. Met een bepaalde technologie kunnen de strepen op meerdere manieren ’gerubbed’ worden, waardoor er verschillende tonen onstaan als het rubber van de autoband de ’streep’ raakt. Zo kan er dus een (bekend) muziekstuk klinken als er met een bepaalde snelheid gereden wordt. In het Friese Jelsum borduurde men hierop voort en besloot men een weg van strepen te voorzien die bij het ’berijden’ ervan het Friese volkslied deden weerklinken. Lang hebben de ’Frieslandfans’ niet van de ’muzikale weg’ kunnen genieten, omwonenden begonnen te klagen over geluidsoverlast. Bovendien klonk het volkslied vals, indien de strepen met (te) hoge snelheid werden beroerd, Grutte Pier had zich al diverse malen in zijn graf omgedraaid…….

Hongarije heeft sinds 2019 zijn eigen muzikale weg. Deze bevindt zich op de R67, een nieuwe autoweg tussen Kaposvár en het Balatonmeer. Vlak in de buurt van het dorpje Mernye – in de richting van Kaposvár – bevinden zich blokstrepen aan de rechterkant van de rijbaan die bij de juiste snelheid een bijzonder lied ’neuriën’. Het betreft het nummer ’a 67-es út’ van de Hongaarse rockband Republic. Wel, passender kan het natuurlijk niet, de zanger beschrijft zijn (liefdes)verdriet belevend op en rond de weg die met het getal 67 wordt aangeduid. Vertwijfeld vraagt hij zich af waar zijn geliefde gebleven is, zijn lot zal immer verbonden zijn aan ’weg 67’ mocht ze nooit meer opdagen. Voor eeuwig gekluisterd aan een provincieweg, Hongaarse ’heartbreaking’ in optima forma. Veel Hongaren kunnen deze blues woordelijk meezingen.

Helaas is de rauwe stem van leadzanger László Bódi niet meer ’live’ te horen. De kale zanger, beter bekend onder zijn koosnaam cipő – schoen…. – overleed in 2013 als gevolg van hartproblemen. De band waarvoor hij eerder optrad heette overigens cipőfűző, ofwel schoenveter. Vandaar zijn koosnaam natuurlijk. Bódi’s wieg stond in Ungvár Uzshorod – en die stad was in 1965, Cipő’s geboortejaar, nog onderdeel van de Sovjet-Unie (thans Oekraïne). En voor 1920 nog onderdeel van de Hongaarse Monarchie…..

Als er een ’walk of fame’ in Boedapest zou bestaan, had Cipő daar zeker zijn ster gekregen. De band Republic leverde vanaf de jaren negentig aan de lopende band hits af, vooral de toegankelijke ’poprock’-nummers werden knallers van hits. En misschien zal het U verbazen, maar er zitten ook bijzonder vrolijke songs tussen. Live-concerten werden altijd goed bezocht met fans uit alle leeftijdscategorieën. Echt goede live-bands die een breed publiek aantrekken? Kom daar in de huidige tijd maar eens om.

Het is een soort ’tribute’ dat Republic geëerd wordt met de muzikale witte wegstrepen. Niet alleen op vinyl, op Youtube en andere digitale datadragers, maar sinds 2019 ook op het zwarte asfalt. Inmiddels heb ik onnoemelijk veel Hongaren enthousiast horen reageren op hun ’67-ervaringen’. Een stukje pophistorie klinkt onder je autobanden, het levert dan geen ’instant paradise by the dasboard light’ op, maar wel een weemoedige autorit. Althans zo ervoer ik het de eerste maal.

Weemoedig worden omwonenden niet van de voortdurende herhaling van het muzieknummer. Op een paar honderd meter van de ’muzikale weg’ bevinden zich de huizen van het durpie Mernye. Vooral als er auto’s vlak achter elkaar over de strepen rijden ontstaat een babylonische kakafonie van het nummer. ’Het is werkelijk niet om aan te horen’ klagen omwonenden, vooral midden in de nacht is er sprake van een ’muziek-nachtmerrie’. De ’leukste’ reactie die viel op te tekenen was: ’het is soms net of je naar een teringband op een teringbruiloft moet luisteren’. Hoe komt klager er op! Het kan niet anders zijn dat deze – niet te benijden – persoon  daadwerkelijk wel eens zo’n teringbruiloft heeft meegemaakt……

De oplossing? Uit respect dienen de gemeentelijke atoriteiten van Mernye zorg te dragen voor een geluidswalletje (dat de ’muziektonen’ werkelijk dempt’), zodat die dorpelingen weer een uiltje kunnen knappen. Uit respect? Voor die dorpelingen? Nee natuurlijk niet, uit respect voor een getalenteerd musicus die een belangrijk hoofdstuk heeft geschreven in de Hongaarse pophistorie.

Veszélyes út, amin jársz, veszélyes út, amin járok, egyszer te is hazatalálsz, egyszer én is…

Het is een gevaarlijke weg waarop je je begeeft, waarop ik me begeef, eenmaal zul je je weg naar huis terugvinden, eenmaal zal ik……(tekst uit 67-es út)

Het Dilemma: Persconferentie over Peter R. de Vries of EK halve finale (af)kijken

Naar de meeste programma’s op TV hoef je niet te kijken op het moment dat ze daadwerkelijk worden uitgezonden. Er is nog altijd ’uitzending gemist’, op deze manier is de knorrige Maarten van Rossem alsnog te aanschouwen in het programma ’de slimste mens’. Dat geldt ook voor het dagelijkse NOS 8 uur-journaal, alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik slechts zelden gebruik maak van het ’naderhand’ bekijken van dit nieuwsitem. Handiger is het om na het missen van 8-uurjournaal de diverse internetportaals (met filmpjes) te raadplegen. Bijkomend voordeel is dat ik me niet hoef te ergeren aan nieuwslezers als Jeroen Overbeek die er voortdurend in slagen de Nederlandse taal op verwrongen wijze hun mond te laten verlaten. Over die gereformeerde ’weerdame’ met haar Katrien Duckhakken heb ik het verder maar liever niet……

Maar gisteren (6 juli 2021) in de late avond ontstond er een zeldzaam mediamoment. De verlenging van de halve finale van het EK voetbal was net aangevangen toen een subtekst op het scherm verscheen met de aankondiging van een persconferentie om 23 uur. De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema vertelde de weinige details die er waren te melden over de aanslag. De spanning zat ’m in de volgende prangende vraag die de kijkers bezighield: hadden de vijf afgevuurde kogels de misdaadjournalist het leven gekost?

Nee, bleek al snel, de Vries ’vecht voor zijn leven in het ziekenhuis’ was het commentaar van Halsema. Dit nieuws kreeg ik niet ’actueel’ mee, ik zag het met enige vertraging op het portaal nu.nl voorbij komen. Tja, de halve finale tussen Spanje en Italië die inmiddels in de verlenging verkeerde vond ik spannender om te volgen dan Halsema’s persconferentie. Een blik op mijn Iphone was voldoende om het verse nieuws uit Amsterdam te vernemen.

Na het laatste fluitsignaal schakelde ik wel meteen over naar het eerste net waar een ingelaste Op1-uitzending aan de gang was. Een gekke gewaarwording, Gerard Spong, de onvermijdelijke voormalige Amsterdamse perschef Klaas Wilting,  een (oud)misdaadverslaggever en ander volk hielden een soort surrealistische ’necrologie-sessie’. Bij de ’commerciëlen’ kampte Humberto Tan met hetzelfde euvel, hij meende dat Peter R. de Vries nog wel in de tegenwoordige tijd ’gememoreerd’ moest worden.

Wellicht ben ik ietwat paranoia, maar het bericht dat de Vries ’slechts’ zwaargewond is deed me meteen de wenkbrauwen fronsen. Getuigen van de aanslag spraken in sombere bewoordingen over de kansen van het slachtoffer, die ene kogel in zijn hoofd doet meteen het ergste vermoeden. Het zou heel goed kunnen dat de Vries inmiddels is overleden, de autoriteiten doen er vooralsnog – wellicht vanwege de vrees voor ’Pim Fortuyn-achtige toestanden – het zwijgen toe. Ik zou het nog te billijken vinden ook, op maatschappelijke onrust zit immers niemand te wachten.

De algemene reactie in de media is als volgt te omschrijven: vreselijk, bruut, aantasting van de rechtsstaat en de vrije journalistiek etc etc, MAAR niet geheel onverwacht. Tja, Peter’s contacten met de georganiseerde misdaad waren/zijn uniek te noemen, of hij daarmee grenzen heeft overschreden is een gecompliceerde kwestie. In ieder geval riep zijn innige vriendschap met de geliquideerde Heineken-ontvoerder Cor van Hout nogal wat vraagtekens op. Peter had/heeft vele petten die hij combineer(t)de met een geweldige arbeidsinzet. Waar de man de tijd vandaan haalde om zich met misdaad bezig te houden? En met slachtoffers. En met politiek. En met interviews. En met RTL boulevard. En ook nog met goede doelen……

De Vries had minstens negen petten op en hopelijk heeft hij net als een kat negen levens. De Italiaanse voetballers bewezen tot nu over minimaal drie levens te beschikken. Tegen de Oostenrijkers ontsnapten ze in de verlenging, in de wedstrijd tegen de Spanjaarden werd dat nog eens dunnetjes overgedaan. Hun derde leven begint in de finale en of ze die overleven? Ik hoop van wel, net als de familie van de Vries hoopt op een wonder. Of weet die inmiddels beter?

In ieder geval zat gisteravond de complete Italiaanse maffia-familie ’all over the world’ voor de buis, ook die zich in Nederland bevindt. Of zullen een paar van die Italiaanse ’Maffiosi’ om 23 uur toch stiekem naar Nederland 1 hebben geschakeld? Ik geloof er niets van, bij dit duivelsvolk gaat voetbal voor een mensenleven. Maar, geldt dat dan ook niet voor mij? Ik geloof het niet, want anders had ik als ’vrije journalist’ dit artikel niet aan U toevertrouwd. Toch?

Liever rechtop sterven dan op mijn knieën leven (Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, 1956 – )

Schuimende Bubbeltjesoorlog over ’(Sovjet)Champagne’

De favoriete Champagne van Russische oligarchen (en hun favoriete hoeren) luistert naar de naam Bollinger. Niet toevallig ook het Champagnehuis waar de echte James Bond – wijlen Sean Connery –  zijn voorkeur aan gaf. In onnoemelijk veel Bondfilms worden Bollinger Champagneflessen ontkurkt, in de film ’the living daylights’ roept de Russische generaal Koskov – gespeeld door ’onze’ Jeroen Krabbé – zelfs verrukt uit dat Champagne Bollinger R.D. 1975 ’the best’ is. Deze tekst zal in Rusland binnenkort echter ietwat bijgesteld moeten worden….

In al zijn wijsheid heeft ’ChampagnetsaarVladimir Poetin onlangs een wetswijziging getekend waardoor alleen mousserende wijnen uit Rusland nog ‘Champagne’ mogen heten. De naam Champagne wordt beschermd in 120 landen op deze aardbol, maar wat betekent dat eigenlijk? Alleen mousserende wijn uit de wijnstreek Champagne in Frankrijk mag met deze naam aangeduid worden en alleen als de beroemde bubbeltjeswijn wordt geproduceerd volgens de ’méthode Champenoise’, ook wel bekend onder de naam ’méthode traditionelle’. Vanaf nu veegt de Russische president daar zijn kontje mee af, waarschijnlijk met pleepapier in de kleuren van de Franse vlag….

De reden voor de wetswijziging is simpel, Russische wijnmakers moeten worden gesteund met alle middelen die ter beschikking staan. Pikant detail in deze is dat de meeste mousserende wijnen afkomstig zijn uit de Krim. Officieel is dat Oekraïens grondgebied, maar sinds de Russische annexatie in 2014 denken ze daar in het Kremlin ietsjes anders over. In deze zin is de ’move’ van Poetin ook van geopolitieke aard. En van oligarchische natuurlijk. ’Champagneproducenten’ Joeri Kovaltsjoek en Boris Titov zijn goede maatjes van Poetin, zij bezitten de beste wijngaarden op het bezette schiereiland.

De bizarre situatie die vervolgens onstaat is de volgende: In drankwinkels in de Krimse hoofdstad Simferopol zullen binnenkort de schappen gevuld zijn met ’Krim-champagne’ en Bollinger/Laurent Perrier ’mousserende wijn’. Bovendien zal dit ’winkelschapschouwspel’ zich afspelen op een schiereiland dat de Internationale gemeenschap nog steeds als Oekraïens erkent. Kan het nog ’bizarder’? Zeker wel, helemaal als Poetin besluit geïmporteerde Moët et Chandon/Bollinger ’mousserende wijn’ door te verkopen naar China of naar welk ander land ook. De Oekraïense president Zelensky zou (geopolitiek) ook geïnteresseerd moeten zijn. In de drankwinkels in Kiev verschijnt dan dezelfde Bollinger Champagne/mousserende wijn onder twee etiketten in het schap. Zelensky zou er zelfs een marketingcampagne aan kunnen hangen: ’Echte Champagne komt uitsluitend uit de Oekraïense Krim’. Jammer alleen dat die kleine KGB’er uit het Kremlin dat voor Zelensky geregeld heeft….

En wat vinden de Fransen zelf van deze Russische ’bubbeltjesmove’? Die zijn natuurlijk ’furieux’, de beroepsvereniging ’Comité Champagne’ meent dat de Europese Unie meteen moet ingrijpen. Ja, maar hoe dan beste Comitéleden? Door de Nordstream gaspijpleiding – die straks vanuit Rusland in Duitsland ’aan land’ komt – te blokkeren? Dat lukte zelfs Joe Biden niet, bovendien vermoed ik dat de meeste EU-landen deze kwestie geen ’sou’ interesseert. Sterker nog, ik dank dat er achter handen gnuivend wordt geglimlacht. Dat zal die arrogante Fransen leren, bovendien ’Whisky’ is toch ook geen beschermde naam in de wereld?

Ok, met dit verschil: de wijnstreek in Frankrijk heet nu éénmaal Champagne, een officieel Schots whiskygebied bestaat er niet. Tja, de generale merknaam ’Champagne’ zal door de Russische wetgeving wel een beetje eroderen. Ik geef eerlijk toe: ik slaap er geen nacht minder om. Misschien worden de diverse Champagnes hierdoor wel iets goedkoper en dat kunnen die Champagnehuizen best hebben. De prijzen bevinden zich al jaren op een niveau dat bijna als  ’Franse arrogantie’ kan worden aangeduid. Ik heb overigens nog een tip voor de afscheidnemende Angela Merkel: ’das Deutsche Gesetz’ bepaalt voortaan dat alleen de Duitse schuimwijn ’Sekt’ als Champagne mag worden verkocht. De rest van de bubbeltjeswijnen mag alleen in de verkoop verschijnen onder de naam ’Schaumwein’.

Wedden dat de Fransen dan het ’Schaum’ op de mond krijgen?

Misschien moeten die Fransen een oude uitspraak van Winston Churchill uit de kast halen, voordat het te laat is………:

’Remember, gentlemen, it’s not just France we are fighting for, it’s Champagne!’

De ’oude’ Chiellini velt Lukaku

Giorgio Chiellini wordt op 14 augustus aanstaande 37 jaar en is een echte clubman. Vanaf 2005 speelde hij onafgebroken voor de ’oude dame’ Juventus  uit Turijn, maar liefst 9 keer werd hij kampioen van de Serie A. Een Europese hoofdprijs heeft hij met z’n club echter nooit gewonnen, maar ook met het Italiaanse elftal heeft hij nog nooit de hoogste trede kunnen bereiken.

Dit EK moet dus hét toernooi worden voor de kalende verdediger, hij is door bondscoach Roberto Mancini zelfs tot aanvoerder gebombardeerd. In de kwartfinale tegen België stond hij er, hij leidde zijn verdediging op grootse wijze. Romelu Lukako kreeg misschien anderhalve kans in de wedstrijd en dat was het dan. Kevin de Bruyne nam zijn team soms op sleeptouw , met de nadruk op ’soms’. Het was onvoldoende om de Italianen op de knieën te krijgen. Doodzonde natuurlijk dat Eden Hazard wederom verstek moest laten gaan door blessureleed.

Had België met ’tovenaar’ Hazard de Italianen wel naar huis kunnen sturen?  Ook dan was het moeilijk geworden, de Belgische verdediging houdt uiteindelijk – ook door de flinke dertigers in de selectie – niet over. De Italianen waren fitter en presteerden ’als team’ naar behoren. Hiernaast kwam België volledig onterecht weer terug in de wedstrijd. Dat een scheidsrechter een onterechte strafschop toekent is nog tot daaraan toe, maar ik heb begrepen dat maar liefst 4 ’VAR’s naar de beelden gekeken hebben. De arbiter werd niet ’teruggeblazen’, echt een gotspe! In die andere kwartfinalewedstrijd tussen Zwitserland en Spanje ging ’de scheids’ ook al in de fout. De zwitsers kregen volledig onterecht een rode kaart aan de broek, ook hier zwegen de VAR’s als het graf.

NOS-verslaggever van dienst Frank Snoeks was in zijn commentaar niet helemaal objectief, hij gaf duidelijk blijk van zijn voorkeur voor de Belgen. Op zichzelf heb ik daar nog niet zoveel moeite mee, maar zijn opmerking dat de Squadra Azzurra op ’Italiaanse’ wijze de wedstrijd naar zich toetrokken sloeg werkelijk nergens op. Hiermee doelde hij natuurlijk op de beruchte catenaccio-mentaliteit waarmee het Italiaanse voetbal in de vorige eeuw zeer succesvol was. Voor de eigen goal hangen en uit één van de spaarzame uitbraken een goal forceren. Vervolgens nog meer het eigen doel dichttimmeren en slim tijdrekken natuurlijk.

In 1982 – tijdens het WK – kreeg het Italiaanse elftal dit verwijt ook, maar niets was minder waar. Met attractief voetbal werden zowel West-Duitsland, Brazilië en Argentinië opgerold. In dat jaar werd Italië wereldkampioen, de handdoek met print van het kampioensteam bewaar ik tot op de dag van vandaag op een speciaal plekje. Nu is dit team nog niet op het niveau van de helden van weleer, toch was ik onder de indruk van de tricolore.  België ligt er terecht uit en dat is wellicht een schrale troost voor al die Nederlandse Oranjefans. Alhoewel, die ellende tegen Tsjechië zal nog wel even nadreunen.

Wat nog meer nadreunt is het misplaatste sterrengedrag van Memphis Depay. Hij was een zware teleurstelling dit EK, maar dat is nog niet het ergste. Meneertje weigerde na de verloren achtste finale tegen Tsjechië – en ook de dagen erna – de pers te woord te staan. Memphis jongen, jij snapt er dus geen pepernoot van, hè. Dat je als een krant speelt is nog te verhapslikken, maar dat je die teleurgestelde fans als een baksteen laat vallen getuigt van een stuitende arrogantie van Boedapest tot Tokio. Hoe haal je het in je botte hersens? Het is wel duidelijk dat een aanvoerder als Virgil van Dijk node werd gemist. Frank de Boer was overigens voor het EK al door het ijs gezakt…..

Nog even terug naar Chiellini. Hij is geboren in Pisa, bekend van de scheve toren. Die staat er overigens al sinds de twaalfde eeuw. Rond die tijd debuteerde Chiellini ook in het Italiaans voetbalelftal. Ok, dit is lichtelijk overdreven, maar Chiellini’s eerste interland dateert van 2004. Toen was Depay een broekie van 10 jaar oud en als hij zo doorgaat zal hij niet snel de meerderjarige leeftijd bereiken. Giorgio Chiellini heeft niet alleen reeds lang de volwassen status bereikt, maar tevens een ’geleerde’ status. In 2017 behaalde hij cum laude zijn masterdiploma in de richting ‘Business Administration’ aan de universiteit van Turijn.

Memphis hoeft wat mij betreft niet in de collegebanken plaats te nemen, maar het strafbankje lijkt me voorlopig wel de plek ’to be’ voor hem. Wie hem naar het strafbankje stuurt? Ronald Koeman, Louis van Gaal, Henk ten Cate of Dick Advocaat. Het maakt mij niet uit wie, als het maar gebeurt…….

Als PvdA en GroenLinks fuseren kan Mark Rutte meteen het nieuwe kabinet formeren

Een ’jonkie’ uit de PvdA-gelederen heeft het plan opgevat om GroenLinks en PvdA met elkaar te laten fuseren. Marginaal nieuws? Nou, niet helemaal, want de persoon in kwestie – Frank van de Wolde – is één van de kandidaten voor de vrij te komen voorzitterszetel van de sociaal-democraten

Samen met GroenLinksers en mede PvdA-leden publiceerde hij na de desastreus verlopen parlementsverkiezingen het manifest ’Samen Rood Groen’. Het woortd fusie wordt dan wel niet genoemd in het document, maar het volgende gezamenlijke statement spreekt boekdelen: ’laat er dus geen misverstand over bestaan: wij willen samen verder als één blok.’ (noot: in het midden wordt gelaten of het hier één nieuw motorblok betreft of dat er sprake is van een ander blok. Bijvoorbeeld aan het been….)

Vol enthousiasme wordt gerept van ’ons nieuwe verhaal’. Wat dit inhoudt? ’ Onze toekomst is socialer, groener, toleranter en duurzamer’. O ja, en ’verdraagzamer’. Ik haal het allemaal letterlijk uit het manifest, een mens wordt er stil van…..Nieuw verhaal? Het is feitelijk meer van hetzelfde, de biologische boterham wordt voortaan met tomaatjes én groene pesto belegd. Dat mag hoor, nu is het nog de taak van de enthousiastelingen om deze boterham door de strot te duwen van de linkse kiezer.

Het afbreukrisico is niet gering. Doel is natuurlijk dat het nieuwe progressieve bolwerk meer is dan de som der delen (PvdA, GroenLinks). Maar het kan natuurlijk ook precies andersom uitpakken. Teleurgestelde ouwe PvdA-rotten vertrekken wellicht naar de SP, de moderne, hippe – GroenLinkse – grachtengordelaar wipt misschien wel over naar D66. Als paal boven water staat dat er teleurgestelde afvallers zullen zijn. Of dat kan worden opgevangen met nieuwe aanwas is de vraag. De linkse (kiezers)vijver is immers aan het opdrogen.

Maar goed, in tijden van crisis moet je wat, nietwaar? Zowel GroenLinks als de PvdA verloren zeer fors tijdens de Tweede Kamerverkiezingen, ’Links’ Nederland ligt eigenlijk al geruime tijd in de lappenmand. Behalve D66 dan, maar aan welke kant van het politieke spectrum deze partij staat? Joost – inclusief Sigrid Kaag – mag het weten….. Één dingetje kan ik U alvast wel verklappen, Mark Rutte weet het wel en die gaat mooi mis(ge)bruik maken van deze ontwikkelingen.

Terug naar het ’Rood/Groene manifest’. Uiteindelijk verwacht ik een fusie tussen GroenLinks en PvdA, maar hoe moet dit vehikel nu gaan heten? ’RoodGroenLinks? Een beetje gezocht, bovendien blijft Groenlinks zo bestaan, er wordt slechts iets aan toegevoegd. Past niet in het ’nieuwe verhaal’, lijkt me. RoodGroen dan? Ook niet goed, met deze naam hebben de ’PvdA-fossielen’ weer de overhand. Bovendien doet deze tweekleurencombinatie – ook in het geval GroenRood – meer denken aan een verkeerslicht bij een voetgangersoversteekplaats.

Maar wat denken jullie, geachte progressievelingen van CPN? Oei, maar dat was toch de partij van de gestaalde (Sovjet)communist Marcus Bakker? De Communistische Partij Nederland ging in 1990 op in de fusiepartij GroenLinks en daarmee was het afgelopen met het parlementaire partijcommunisme in het parlement. Deze afkorting is – laten we zeggen – ’besmeurd’ met een verleden. Toch, toch, bij veel (potentiële) kiezers rinkelt er wel een belletje bij het lettertrio CPN en daar begint alles mee.

Nu nog de huls vullen van het ’nieuwe verhaal’ CPN. Ten eerste begint het met de letter C. ’Communistische’ wordt ’Communale’ en daarmee is de Communale Partij Nederland geboren. Communaal is een linksachtig luidende uitdrukking, die niets meer betekent dan ’gemeenschappelijk’. Het ei van Columbus, twee vliegen in één klap. PvdA en GroenLinks gaan hand in hand verder, communaler kan het bijna niet. En ten tweede? O ja, het nieuwe verhaal. Gewoon overal ’meer’ voorzetten, dan komt het vanzelf goed. Meer solidariteit, meer tolerantie, meer overheidsinvesteringen, meer dualisme, meer anti-racismeactivisme, meer Europa, meer (nieuwe) Melkertbanen etc etc.

Mark Rutte zal dit scenario handenwrijvend aanschouwen. Eindelijk kan hij de kabinetsformatie op een duidelijk spoor zetten. Eigen partij tevreden, want er is maar één echte linkse partij aan boord. CDA tevreden, de murw geslagen regenten hebben nog één keer de kans mee te regeren. D66 tevreden, omdat het op deze manier  2 – 2 wordt. 2 progressieve partijen en 2 conservatieve partijen in één kabinet, precies de balans waar Sigrid Kaag naar streeft. Tenslotte kan de rode vlag bij de nieuwe CPN ook uit, eindelijk is er sprake van ’joint forces’ met betrekking tot progessief kabinetsbeleid.

Hè, Hè, zo krijgen we dan toch een vers kabinet op het bordes ergens in oktober. Maar als dit kabinet vervolgens snel valt voorspel ik twee grote verliezers. Natuurlijk het CDA, maar die stond toch al voor een complete desintegratie (het enige is dat het CDA nog sneller in de politieke draaikolk verdwijnt). Maar ook de nieuwe CPN zal waarschijnlijk het onderspit delven. En dat komt dan echt niet door de machinaties van Mark Rutte. De echte reden:  het ’nieuwe’ verhaal van ’meer’ dit en ’meer’ dat zal alleen maar ’meer’ ellende opleveren….

PvdA/GroenLinkscombinatie: het is een mooie biologische donut, maar heeft één makke: er zit een groot gat middenin…..

Franse Bondscoach Didier Deschamps en Frank de Boer: een eeneiige tweeling…….

Niet Frank de Boer’s ’advocaatje’ deed ’onze’ bondscoach de das om, wel was het de (rotte) kers op de al verzuurde Oranje tompouce. De KNVB had de mogelijkheid in de Boer’s contract opgenomen dat hij gewipt kan worden indien de kwartfinale op het EK-voetbal niet gehaald zou worden. Die optie hoefde Nico-Jan Hoogma, directeur topvoetbal KNVB niet eens te lichten, omdat de Boer de eer aan zichzelf hield. Zeer verstandig overigens, want dat bespaarde Hoogma het ondertekenen van de ontslagbrief. Die al klaar lag in zijn bureau in de Zeister bossen.

De gebruikelijke kandidaten passeren alweer de revue, grappig dat nog niemand het over Dickie (Advocaat) heeft. Hoogma hintte al wel op een voorkeur voor een ’type Koeman’, omdat ‘sneeuwvlokje‘ zich als een echte ’baas’ gedroeg. Daarmee zei de directeur topvoetbal impliciet dat zulks bij de Boer niet het geval was. Daar krijg ik toch een wrange bijsmaak van, een beetje naschoppen heet zoiets. Niet netjes allemaal. Bovendien wordt daarmee de focus – daar heb je hét woord weer – meteen gelegd op een krachtige persoonlijk. Louis van Gaal zal het allemaal met een glimlach aangehoord hebben.

Wat mij betreft Mag Louistje het doen hoor, Erik ten Hag mag van mij ook. Maar Henk ten Cate lijkt me toch net iets teveel van het goede. De afgelopen 10 jaar was Henk in den vreemde werkzaam, zijn conduitestaat vermeldt voornamelijk Arabische en Chinese clubs. Met een korstondig uitstapje naar Sparta Rotterdam. Hoezeer ik de rood/wit/zwarten ook een warm hart toedraag, een topclub is de kasteelclub toch niet echt. Bovendien is ten Cate nu niet iemand die als gentleman de vaandel van het Nederlandse topvoetbal zou kunnen dragen. Daarvoor is hij toch iets te proleterig, bovendien is Henk een type dat nogal snel beledigd is door venijnige opmerkingen (zoals op deze plaats….)

Ik blijf mijn voorkeur voor Dickie verdedigen, alhoewel de KNVB een buitenlander niet uitsluit. Toch lijkt me dat niet verstandig, voordat zo’n (bonds)coach wordt benoemd moet hij al op eieren lopen. Nee, nee, de Hollandse voetbalschool kan natuurlijk niet vertegenwoordigd worden door een Spanjaard. Of een Duitser…..

Toch moeten we een klein muizengaatje laten voor Didier Deschamps, de huidige bondscoach van Frankrijk. Na een heroïsch voetbalgevecht gingen de Fransen er in de achtste finales uit tegen de Zwitsers. Na het nemen van strafschoppen was het passé défini voor les Bleus en dat was een daverende verrassing. Zelfs in de hoogste politieke Franse kringen begint men nu te morren en dat kan zo maar eens het einde betekenen voor de kleine Franse voetbaltrainer van Baskische afkomst.

Als Deschamps binnenkort zijn congé krijgt van president Macron zou ik toch eens achter mijn oren krabben, Nico-Jan Hoogma! Alhoewel de recente resultaten niet in het voordeel van Deschamps spreken. De Franse ploeg kent namelijk teveel voetballers met sterallures, echt hard werken en noest verdedigen is er niet bij. Paul Pogba – een wereldvoetballer overigens – is van deze mentaliteit hét voorbeeld, de persoonlijke viering van zijn – overigens wonderschone – doelpunt sprak boekdelen…..Vervolgens overkwam Deschamps in de penaltyreeks (ook) een ’advocaatje’. Hij koos de nog altijd zeer jeugdige Kylian Mbappé uit om de laatste beslissende strafschop te nemen. Dit terwijl Mbappé helemaal niet in de wedstrijd zat, zijn ene hand bibberde lichtjes toen hij de bal op de stip legde…..

De overenkomsten met Frank de Boer zijn werkelijk verbluffend. (noot: alsof het een eeneiige tweeling betrof……..)De bondscoach probeerde zijn spelers te focussen, maar van ’onze’ speler met sterallures – Memphis Depay – blijven toch de volgende beelden hangen: zittend op het trainingsveld, spelend met zijn Iphone….En over het ’advocaatje’ van Frank hoeven we het niet meer te hebben. In Ieder geval niet in het bijzijn van Donyell Malen…..

Maar heer Hoogma, ik zou toch die eeneiige tweelingbroer van Frank bellen, want in september wordt de WK-kwalificatie immers weer vervolgd. Wat zegt U, slecht idee? Juist op zo’n type zit de KNVB niet te wachten? Nou, nou, in 2016 bereikte Frankrijk wel zilver op het EK en in 2018 werd Deschamps met zijn ploeg zelfs wereldkampioen. En de ervaren en succesvolle Fransman kan die egootjes in Oranje toch wel in het gareel houden? Bovendien maken voetbalsterren geen deel uit van het Nederlands elftal, de enige die een beetje in de buurt komen zijn Georgionio Wijnaldum en Virgil van Dijk. De rest is nog te jong of ’would be’ ster.

Ik zie één ding over het hoofd? Ja, weet ik veel dat de Fries Hoogma geen Frans spreekt. Hij spreekt wel Duits? Na ja, dann ist alles vorbei…..

Donald J. Trump: ’ Misschien moeten we nog een derde keer winnen’.

Mijn oordeel over de Amerikaanse republikeinen? heel simpel, machtsgeil tuig van de richel. Towering Trump besloot in al zijn megalomane ‘wijsheid’ om maar weer eens een campagnebijeenkomst bij te wonen. In Wellington (in de staat Ohio) ondersteunde hij ene Max Miller die strijdt tegen republikeins congreslid Anthony Gonzalez. Tja. dit medepartijlid had vorig jaar voor een impeachmentprocedure tegen humpty dumpty gestemd. Een interne vijand dus die voor een hysterische ’Trumpmenigte’ eventjes geneutraliseerd moest worden.

Hiervoor was dat Liz Cheney al overkomen, de dochter van voormalig vice-president Dick Cheney. Zij werd uit de republikeinse partijtop gedonderd vanwege haar standpunt dat Trump’s fraudeclaim ten aanzien van de gehouden presidentsverkiezingen ongefundeerd was. Ja, dank je de koekoek, dat weet elke republikein, maar toch blijven ze hun voormalig president door dik en dun steunen. Één van de grootste Trump-hielenlikkers luistert naar de naam Andrew Clyde, een republikeins congreslid dat onlangs de Capitoolbestormers vergeleek met ’toeristen die het Capitool slechts bezocht hadden’. (noot: Clyde Barrow was een roofmoordenaar die meerdere bankovervallen met dodelijke afloop op zijn naam heeft staan. Toeval bestaat niet……)

Waarom blijft de grote meerderheid van de republikeinse partij toch achter een opruiende en ziekelijke leugenaar staan? Het antwoord is (uiteraard) ’deadsimple’, de ’midterms’ komen er aan. In november 2022 mogen de Amerikanen weer naar de stembus, tijdens deze verkiezingen wordt een compleet nieuw huis van afgevaardigden en een derde van de senaat gekozen. Op dit moment hebben de democraten nog een – de facto – meerderheid in beide ’huizen’, maar de balans kan tijdens die midterms wel eens omslaan.En dan wordt Joe Biden (gedeeltelijk) een ’lame duck’, want reken er maar op dat de republikeinen ALLE wetsvoorstellen van de Bidenadministratie zullen gaan boycotten.

Dat is precies de reden waarom Biden nu haast heeft. In rap tempo wordt er van alles doorheen gejast, om de wind uit de republikeinse zeilen te nemen. Dat lukt de ’oude’ Biden aardig, zelfs zijn grootste vijanden zijn verbaasd over de maatregelen die worden doorgedrukt. Bij Biden’s Corona-hulppakket verbleekt het EU-fondsje van 750 miljard Euro. De republikeinse miljonairs/miljardairs zijn ziedend, wat gebeurt er nu, moeten zij dadelijk überhaupt ook maar enige belasting betalen? Een Absolute no go bij deze eliteclub die hun conservatieve, streng-religieuze cowboystemmers een rad voor ogen draait met dat jammerlijke ’America first’-gezwets….

Maar hoor ik U denken, omdat de midterms eraan komen betekent dat toch niet automatisch dat de republikeinse partij zich achter Trump moet blijven scharen? Toch wel, de reden is dat de populariteitspolls aangeven dat die ’pussygrabber’ nog steeds een reusachtige stemmentrekker is. Bovendien heeft Trumpie de beschikking over campagnefondsen die onmisbaar zijn voor financiering van de leugencampagnes in de media. Daarbij is nog niet eens Trump’s eigen financiële slagkracht beslissend – deze is relatief bescheiden -, maar het vermogen van de voormalige president geld los te peuteren bij de grote, vermogende jongens. En zelfs bij de Amerikaanse Jan met de pet, ofwel Joe Sixpack.

Vanwege deze redenen zijn bijna alle republikeinen bereid hun morele kompas volledig uit te schakelen. Het ’beetje’ fatsoen dat zich nog in die republikeinse hoofden bevond is er door deze lieden zelf ’uitgeopereerd’. Bij ene Trump heeft dat ’beetje fatsoen’ overigens nooit de kans gehad door te dringen tot zijn hersenpan. In plaats daarvan blijft hij bij zijn ’big lie’, vandaar dat hij de presidentsverkiezingen voor de ’derde keer’ wil winnen.’

In feite zou hij strafrechtelijk moeten worden vervolgd voor opruiing, maar ik ga zelfs nog een stap verder. Ik heb het al eerder betoogd, Donald J. Trump pleegt evident hoogverraad. Hij veegt zijn achterste af met alles waar de American Constitution voor staat. En dat is levensgevaarlijk voor het restje democratie dat nog in de Verenigde Staten te vinden is.

Donald Trump is een (politieke) lunatic die professionele, psychische hulp behoeft. En al die hielenlikkers van republikeinen? Allemaal kleine Frank Underwoodjes uit de Netflix-serie ’House of cards’.

Democratie is iets waar (Amerikaanse) politici over praten zoals een hoer over de liefde. (Fernand Auwera, Vlaams schrijver, 1929 – 2015)