Macron: ’NAVO IS HERSENDOOD’, of heeft de Franse President het over zichzelf?

macron merkel

mooie tekst, hè. Was getekend Emmanuel Macron, Franse president van dienst. Na het gelazer met de ’gele hesjes’ in Parijs heeft Monsieur le Président zich herpakt. Tot voor kort nog dacht Frankrijk met Duitsland de dienst te kunnen uitmaken in de EU en in de rest van de wereld. De overambitieuze Macron zou Angela Merkel wel even voor zijn karretje weten te spannen, waarbij de Franse strategie eruit bestond om langzaam maar zeker meer terrein te pakken. Geopolitiek Frans landje-pik, de oude tijden van generaal Charles de Gaulle zouden weer herleven!

Ja,ja, het zag er allemaal nog beter uit met de zware verkiezingsnederlagen van de CDU in diverse ’Bundesländer’. Bovendien zag Angela Merkel ook nog eens af van haar CDU partijleiderschap. De weg voor een Franse Hegemonie in Europa lag open. Helemaal toen duidelijk werd dat met de komst van Boris Johnson als Prime minister een invloedrijk land de EU waarschijnlijk vaarwel gaat zeggen. Hoeveel Franse kansen voor open doel wil je hebben?

Maar ja, Macron is in zijn thuisland niet meer de frisse wind die hij in zijn begintijd wel liet waaien. Mij staat een bijzonder pijnlijk moment van de Franse president bij. Tegen een in Parijs demonstrerende kok zei hij vastberaden dat er in Parijs genoeg emplooi te vinden is. Met een armgebaar wees hij naar de horecalocaties om en nabij de Montparnasse. Daar zitten ze te ’springen’ om personeel wist Macron. De kok van het Franse platteland keek beteuterd bij de ’wijze’ woorden van de President. Waar die jongen een betaalbare appartementje kan vinden in Parijs is namelijk een ’bijna-onmogelijkheid’ en als hij zijn eventuele gezinsleden mee wil laten verhuizen lijkt me de suggestie van Macro…… Ja, hoe zou je zijn suggestie moeten omschrijven? Ik hou het op ’orbitale arrogantie’. Maar dat is wel een understatement hoor!

Terug naar de Franse kansen voor open doel. Laten we het er maar op houden dat Macron niet in aanmerking komt voor de spitspositie bij Paris Saint Germain. Maar ook niet bij het derde elftal van Fc Duinkerken. Het Verenigd Koninkrijk valt weg, Merkel’s positie wordt zo langzamerhand ’vegetatief’ maar Macron weet niet te profiteren. Dan maar met krachtige ’one-liners’ proberen het tij te keren zal het voormalige zondagskind gedacht hebben. Helaas, deze spindoctoring heeft jammerlijk gefaald.

Want, hee, daar was Merkel weer, als een phoenix uit haar as verrezen. Ok, ok, dat Europese leger dat de Fransen willen optuigen is tot daaraan toe, maar het heeft geen enkele zin de hoofdsponsor – Verenigde Staten – van de NAVO te schofferen. De Amerikanen voor het ’militaire’ hoofd stoten dient voor de Duitsers geen enkel doel, de ’Deutsche Bundeswehr’ bevindt zich immers in een deplorabele staat. Op zichzelf interesseert Merkel dat geen fluit: hoeft er tenminste geen extra geld gespendeerd te worden aan wapentuig en dergelijke, maar dat werkt alleen als de militaire paraplu van de NAVO – lees de VS – functioneert. Met een agressief kritische Trump aan het roer lijkt dat allemaal niet zo zeker meer. Duitsland – vindt Trump – zou als de economische motor van de EU het goede voorbeeld moeten geven door de 2% regel aan te houden. 2% van de begroting geven de Duitsers bij lange na niet uit aan hun militaire apparaat en het ziet er niet naar uit dat dit binnenkort verandert.

Duitsland bewijst wel lippendienst aan dat prachtig te vormen EU leger, in de Verenigde Staten lachen de Amerikaanse generaals zich een breuk om deze ’Eurotrash’. Net als de Engelsen kunnen de Fransen het nog immer niet verkroppen dat na de Tweede wereldoorlog hun invloed in de wereld zienderogen is gedecimeerd. Na de Duitse eenwording in 1990 werd er op ’Deutsche Art und Weise’ een nieuwe omschrijving voor de staat Frankrijk bedacht: ’Frankreich ist seit 1990 eine Weltmacht’ A.D. Nee, dat betekent niet Anno Domini, maar Ausser Dienst.

Samengevat. Macron heeft te maken met grote ontevredenheid in de samenleving, de ’gele hesjes’ demonstraties liepen volledig uit de hand. Immigrantenproblemen in de Parijse voorsteden zijn immens, maar ook grote steden als Marseille delen in de malaise. Financieel hebben de elkaar opvolgende Franse regeringen de zaak niet op orde kunnen krijgen. EU vertegenwoordigers klagen standaard steen en been over Italië maar Frankrijk is net zo goed een zorgenkindje. De EU heeft als basisregel dat de staatsschuld niet hoger mag zijn dan 60% van het Bruto Binnenlands Product. De Franse staatsschuld is 101%..….Volgende EU basisregel: het begrotingstekort van een EU-land mag de 3% niet overschrijden. In 2019 komt het Franse begrotingstekort uit op 3,2%……..En zo meer, et cetera, enzovoort.

President Charles de Gaulle durfde het aan om in 1966 uit de militaire tak van de NAVO te stappen. In het jaar 2006 maakte voormalig president Nicolas Sarkozy dit weer ongedaan. Macron zal vast wel eens dromen over een herhaling van de Gaulle’s beslissing. Het zal waarschijnlijk wel bij dromen blijven. Overigens, om te kunnen dromen dient je brein wel te functioneren………..

Frankrijk lijdt aan overproductie van mensen met diploma’s, technici, economen, filosofen en andere dromers die het contact met de echte wereld hebben verloren. (Roland Barthes, Frans schrijver 1915 – 1980)

Orbán is een Politieke Omnivoor

orbán-viktor

Soli deo gloria! Alleen aan God de eer. Met deze woorden sloot Viktor Orbán zijn overwinningsspeech af na zijn eclatante verkiezingsoverwinnig in 2018. Napoleon Orbán begint zowaar Thierry Baudettrekjes te vertonen, het moet toch niet gekker worden. Hij had ook alle reden om ’himmelhochjauchzend’ te reageren, zijn partij, Fidesz heeft een tweederde meerderheid in het parlement behaald en is daarmee wederom alleenheerser geworden in Hongarije EN dat voor de derde keer! Goede reden om een zetel naast Onze Lieve Heer op te eisen. Maar hoe is dit nu toch mogelijk hoor je vanuit alle windstreken, de mode is tegenwoordig toch dat het politieke landschap in veel Europese landen meer en meer versplintert? Wat is er gebeurd in het land met de mooiste hoofdstad in Europa. Het antwoord daarop is niet heel kort maar is ook weer niet vreselijk gecompliceerd.

Hongarije is door zijn geografische en geopolitieke ligging eeuwen lang een doorgangshuis geweest in Europa. Sommigen zeggen zelfs dat in het geval de Hongaarse taal niet had bestaan het Hongaarse volk reeds lang geleden het onderspit had gedolven. Turken, Mongolen, Duitsers, Russen etc, allemaal hebben ze het land onder de voet gelopen, uitgemoord en beroofd. Door de eeuwen heen heeft er zich een nieuw soort Hongaars gen ontwikkeld, namelijk het gen dat een aangeboren minderwaardigheidscompex veroorzaakt.

In 1867 brak er met de Oostenrijkse-Hongaarse ’Ausgleich’  een nieuwe lente aan, de periode van de Dubbelmonarchie was er één van culturele bloei en economisch hoogtij. Nog altijd wordt Boedapast het Parijs van het Oosten genoemd en niet ten onrechte. Aan die bloeiperiode kwam abrupt een einde met de aanvang van de Grote Oorlog. Hongarije was één van de grootste verliezers toen de kruitdampen definitief waren opgetrokken. Het verdrag van Trianon in 1920 is één van de grootste trauma’s in de recente geschiedenis van de ’Magyaren’ waarbij krap drievierde van het land prijs moest worden gegeven aan de buurlanden. Hongaren zijn niet altijd even sterk in het vak marketing, want in de Hongaarse en internationale media en geschiedschrijving rept men altijd over het verlies van tweederde van het grondgebied, het gebiedsverlies ligt echter beduidend dichter bij 75% dan bij 66,67%.

Dit is slechts een voetnoot maar zegt toch veel over de Hongaarse ’state of mind’. In het interbellum was Admiraal Horthy grotendeels de sterke man, een lethargische periode waarin de Admiraal met harde hand heerste en ook nog de foute keuze maakte door de kant van de Duitsers te kiezen. Met Hitler’s ’Drang nach Osten’ was er voor het doorgangshuis Hongarije overigens geen gemakkelijke situatie ontstaan, maar meer verzet was uiteraard moreel wenselijk – vereist – geweest. De echt inktzwarte periode begon toen de fascistische pijlkruisers Horthy verdreven en zelfs Joden aan de Donauoever fusilleerden. De ’bevrijding’ kwam van het rode leger dat vanaf 1948 een communistisch terreurregime invoerde waar de honden geen brood van lusten. In 1956 kwamen eerst de studenten en al snel de gehele bevolking in opstand. Deze werd met behulp van grote inzet van Sovjetrussische troepen en serieus oorlogstuig – zware tanks, bommenwerpers, Stalinorgels – neergeslagen. Uiteindelijk bezweek de Sovjet-Unie en brak de democratische lente aan, Hongarije, het land van melk en honing zou de toekomst zijn, zo leek het……

In 1989 vestigde Viktor Orbán al zijn naam toen hij tijdens de herbegrafenis van Imre Nagy – de premier tijdens de opstand van 1956 – openlijk de Sovjetrussen opriep om hun biezen onmiddellijk te pakken en daarmee internationale waardering verwierf. In de eerste periode na de ’wende’ regeerde het MDF – Hongaars democratisch forum  – met goedbedoelende naïeve politici die er eigenlijk niks van gebakken hebben. Sterker nog, naar mijn bescheiden mening heeft deze regering de allergrootste fouten gemaakt die je maar bedenken kunt.

Ga maar na, ten eerste had de communistische partij onder leiding van de landverrader en moordenaar János Kádár het land financieel compleet geruïneerd. Om de Hongaren rustig te houden werd hun relatieve welvaart gefinancierd door peperdure leningen. Tja, die moesten en zouden terugbetaald worden door het MDF, dat had heel anders gekund met het standpunt: willen jullie hier democratie waarde West-Europeanen, dan kwijtschelden die hap! Ten tweede heeft men niet afgerekend met de communisten, die sijpelden gewoon weer terug naar hun oude posities. Ten derde begon het MDF de relatief goed functionerende (staats)ondernemingen voor een habbekrats te verkopen aan buitenlandse – multinationale –  ondernemingen. Één grote bak ellende. Orbán’s partij Fidesz was nog niet voldoende georganiseerd om bij de eerste verkiezingen een sterk resultaat te scoren, met 9% resultaat kwam de partij in de oppositie. Het beloofde land van melk en honing werd geen werkelijkheid, sterker nog, een ongekend hoge werkloosheid zorgde voor zoveel onvrede bij de ’Magyaren’ dat ze in 1994 van de weeromstuit massaal op de opvolger van de communistische partij stemden.

De oude communist Gyula Horn leidde de regering tot 1998 en zoals het (oud)communisten betaamt was het adagium: alles achterover drukken wat – nog – mogelijk is. Had hun oude kameraad Kádár immers niet gezegd dat het niet onoverkomelijk is als arbeiders stelen, want dan blijft het vermogen tenminste in Hongarije. In ieder geval was Orbán in 1994 bij voorbaat kansloos, het volk zocht de ’vastigheid’ van vroeger. In 1998 was het eindelijk zover, Orbán kon aan zijn langverwachte karwei beginnen. De relatief onervaren Fideszpolitici stonden voor een schier onmogelijke opgave om het land uit het diepe dal te trekken. Dit deden ze niet eens zo onverdienstelijk, aan het einde van de regeertermijn stond de ploeg van Orbán klaar om verder te stomen. De voorspellingen spraken alle in het voordeel van de partij, maar Orbán vergat actief en activistisch campagne te voeren – wat juist in de beginperiode het kenmerk van Fidesz was – en verloor totaal onverwacht de verkiezingen van 2002.

Deze fout heeft Orbán zichzelf nooit vergeven, maar het werd een beslissend ijkpunt voor zijn latere handelen. De socialisten kwamen weer aan de macht, ’vadertje’ Medgyessy met zijn senioriteit werd vooral door de oudere Hongaren geprefereerd, de echo uit het verleden klonk nog altijd door. Langzamerhand ging het economisch lichtelijk crescendo met als resultaat dat de socialisten er in 2006 wederom met de winst vandoor gingen. Hier moet wel bij gezegd worden dat Fidesz geen slecht resultaat behaalde maar de SzDSz – het vrije verbond van democraten – had zijn ziel al lang verkocht aan de socialisten en wilde geen coalitie vormen met Orbán c.s.. Dit heeft Orbán de leiding van de SzDsz nooit vergeven, als een hond had hij ze wel aan stukken willen scheuren. Hij verloor van generatiegenoot Ferenc Gyurcsány wat de nederlaag extra pijnlijker maakte. ’What doesn’t kill You makes You stronger’, het is in ruime mate van toepassing op Orbán, want hij heeft de zwarte periode overleefd. In elk ander West-Europees land zou de tweede nederlaag het waterloo zijn van elke politicus, Orbán is echter een kat met negen levens. Hij sloeg de interne aanvallen af – concurrent Lajos Kósa stond al in de coulissen – en leverde een sterk staaltje crisismanagement af door ’zijn’ partij bij elkaar te houden, ik zeg nog steeds ’chapeau’.

In 2010 had Orbán een sterke rugwind, het kiesvolk was traditioneel weer zat van de socialisten – traditionele corruptie alom -, er was onderling gedonder in de tent en de financiële wereldcrisis raakte Hongarije hard. Fidesz haalde een tweederde meerderheid, eindelijk kreeg Orbán de mogelijkheid zijn masterplan uit te werken. De basis van de echte opbouw van Hongarije is in de periode van 2010 tot 2014 gelegd. Het land kreeg weer internationaal vertrouwen, niet in de laatste plaats op financieel-economisch gebied. Orbán wilde echter niet dat er ook maar iemand over zijn schouder mee zou kijken en wilde van het financieel infuus van het Internationale Monetaire Fonds af. Dat lukte hem door onder andere een vernuftig staatsobligatieprogramma op te tuigen waarbij niet EU-burgers bij aankoop van deze obligaties een verblijfsvergunning verkregen – familie mocht ook overkomen – en daarmee vrij baan hadden in de gehele Europese Unie.

Interessant genoeg is dit programma – opgezet door vertrouweling Antal Rogán – geen ’hot item’ geweest tijdens de recente verkiezingscampagne terwijl de verkregen – verborgen – winsten in de zakken van de politici verdwenen. Hier praat je dus echt over ’big money’ , die straatverlichtingcorruptie in Hódmezővásárhely en dat treintje in het dorp Felcsút – gefinancierd door de EU -is hierbij vergeken ’klein bier’. Maar ja, daar hoor je bijna niemand over. Waarom niet? Natuurlijk heeft de Fidesz heel slim de oppositie laten meedelen in het verdelen van de gouden eieren van de spreekwoordelijke kip, zo doen we dat in Hongarije, leven en laten leven. Al die retoriek die je hier in de recente campagne hoorde, nota bene ex-premier Ferenc Gyurcsány zei dat de Orbánbende achter de tralies moet. De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, allemaal voor de bühne. In ieder geval, economisch had Orbán van 2010 tot 2014 de economische wind mee en hij voelde heel goed aan dat hij de nationalistische kaart – nog meer – moest spelen, hij had zijn voelhoorns duidelijk midden in de samenleving.

Geopolitiek speelt Orbán een slim spel waarbij hij zich net niet vervreemdt van de Europese Unie, maar tevens op goede voet wenst te staan met bijvoorbeeld Poetin. De laatste financiert zelfs de nieuw te bouwen kerncentrale in de stad Paks, ook hier spreken we weer niet over ’klein bier’ waar je de oppositie amper over hoort, Waarom ook alweer? Tegen aangeboden moneten zeg je geen nee natuurlijk. Terug naar de nationalistische kaart, deze speelde hij uit op twee terreinen.

In de eerste plaats gaf hij de – in miljoenen uit te drukken aantallen – etnische Hongaren in Slowakije, Roemenië etc het recht op het aanvragen van het Hongaarse paspoort, waar grif gebruikt van werd gemaakt. Hun stem op de Fidesz was in ieder geval verzekerd voor de toekomst en het creëerde een saamhorigheidsgevoel in de Hongaarse samenleving als geheel. Eindelijk, voelden de Hongaren, we kunnen voor de eerste keer echt trots zijn op onze identiteit. Over de Hongaarse minderheden in de buurlanden praten was jarenlang taboe – in de communistische tijd zelfs reden voor arrestatie – , zelfs onder Gyurcsány was het een non-issue, het interesseerde hem gewoon niet. Maar ja, wat wil je, hij is immers een crypto-saloncommunist, een regelrechte ramp is deze man gebleken voor het land, in elk opzicht!

De etnische Hongaren in het  – nu – Roemeense Transsylvanië hebben een extreem zware tijd gehad onder het juk  van Ceauşescu, eindelijk konden ze hun stem een beetje laten horen, echte autonomie was en is echter nog ver weg. De eerste keer dat ik Transsylvanië bezocht en aankwam in de stad Marosvásárhely – Târgu Mureş – gaf me dat een bizar kafkaïaans gevoel. Je zit honderden kilometers in de auto rijdend in ’Roemenië’ in oostelijke richting en komt aan in een Hongaarse stad, iedereen spreekt Hongaars…… Zelf was ik lange tijd van mening dat het gezeur van Trianon in Hongarije maar eens afgelopen moest zijn, het was nu alsof de schellen van mijn ogen afvielen. Het volgende waar gebeurde verhaal is niet alleen bizar, het is ’beyond imagination’.

Er leven etnische Hongaren, zonder één centimeter verhuisd te zijn in een streek van het huidige – vroeger Monarchistisch Hongarije – Oekraïne die 1. als Tsjechoslowaak geboren zijn, vervolgens ’echt’ Hongaar werden – onder Hitler kreeg Hongarije wat territorium terug – 2. daarna als Sovjetburger door het leven gingen om 3. uiteindelijk te eindigen als Oekraïner. Als je de identiteit van iemand echt wil breken, dan ben je op de goede weg, zou ik zeggen. En daar was Viktor Orbán die bij je thuis komt met een Hongaars paspoort in zijn hand, de als boksbal gebruikte etnische Hongaren konden hun geluk natuurlijk – terecht – niet op. Ik heb nooit de echte betekenis van de tragikomische opmerking begrepen die ik de afgelopen decennia meermalen gehoord heb: Hongarije is het enige land in de wereld dat grenst aan zichzelf. Ik begrijp de diepere intrieste betekenis inmiddels maar al te goed…….

In de tweede plaats versterkte Orbán het ’wij-gevoel’ van de Hongaren door uiteraard een ’zij’ sentiment te kweken, vooral ten opzichte van de EU. De vergissing die in West-Europa vaak wordt gemaakt is dat deze stemmingmakerij alleen maar gestoeld is op machtsbehoud. Uiteraard speelt dit een rol, maar Orbán heeft goed naar de geschiedenis van zijn land gekeken en wilde klip en klaar geen situatie meer creëren waarbij Hongarije weer een Europees ’doorgangshuis’ wordt. Vriend en vijand zijn het erover eens dat Orbán sterk heeft bijgedragen aan de hervinding van de eigen identiteit van de Hongaren. In West-Eurpa wordt dit vaak onterecht als overdreven (ultra)nationalisme gekwalificeerd gecombineerd met xenofobie, de waarheid is dat ’de Hongaar’ zijn identiteit bijna weer van de grond af moest opbouwen.

Het is waar, de Hongaren zijn niet het meest tolerante volk op aarde, maar met antisemitisme is het niet slechter gesteld dan in Nederland. Als ik in Boedapest een Joods restaurant binnenstap is er geen ruit ingeslagen en staat er geen bewaking voor de ingang. Zal ik het over Amsterdam hebben? Laat maar. De Europese Unie moet er vanuit het gezichtspunt van Orbán vaak aan geloven, soms is dat terecht, soms onterecht. In ieder geval heeft Orbán handig gebruikt gemaakt dat de Europese leiders – Angela Merkel voorop! – geen enkele visie en oplossing hadden EN hebben voor het migratieprobleem. OK, zei Orbán, dan plaats ik een hek, vanuit historisch perspectief fronste iedereen in Europa zijn wenkbrauwen, hij werd bijkans voor nazi aangezien, maar gaandeweg bleek dat de kleine Hongaarse hopman de situatie niet zo slecht beoordeeld had.

Voor de bühne wordt Orbán door veel Europese politici nog bekritiseerd, maar daarachter klinkt waardering voor die dekselse onderdeur. Op bezoek bij de CSU in Beieren wordt hij heimelijk op handen gedragen – Orbán heeft de deur voor de migranten immers in het slot gegooid – en Sebastian Kurz in Oostenrijk steunt hem zelfs openlijk. Orbán is degene die de eerste klappen opving en nog steeds opvangt voor het falende beleid van de EU. Oostenrijk heeft dan wel geen fysiek hek maar heeft het beton aan de grens met Hongarije gestort en bouwt een hek langs de Hongaarse grens op in 72 uur. Hallo, mijne dames en heren politici van het Europees Parlement, nooit van gehoord zeker?

En ook niet dat de EU voor 50 miljoen euro pantserwagens heeft gefinancierd die met automatische wapens nu de Syriërs die de Turks-Syrische grens over willen steken voor hun raap schieten. En ook geen rapport gelezen geachte grachtengordelpolitici in Straatsburg, dat er geen land in de EU is dat voldoet aan de opgelegde immigrantenquota’s behalve, ik geloof Malta en Noorwegen, de laatste is nota bene niet eens EU-lid. Orbán neemt tenminste geen blad voor de mond en zegt vooraf dat hij zich niet gebonden voelt aan quota’s, veel andere EU-landen gruwen ook van deze ’verplichting’ maar knikken ja en doen lekker nee.

Sophie in ’t Veld, EU parlementslid voor D66 zei onlangs nog dat ’als zij Hongaarse zou zijn, dan zou ze het beleid van Orbán nooit accepteren’. Inderdaad, lieve meid – maar niet heus – je bent geen Hongaarse en zal het ook nooit worden. Hup, terug naar je favoriete Michelinrestaurant in de nabije Elzas waar je lekker je eigen waarheid kunt debiteren genietend van een glas Hügel pinot gris jaargang 2003, moet natuurlijk wel ’vendange tardive’ zijn. Het Europese meten met twee maten wordt voortdurend succesvol blootgelegd door de slimme Orbán.

O ja, zegt U, er is nog wel iets zeer storends, dat is namelijk de maar almaar voortwoekerende corruptie in Hongarije, die ook nog gefinancierd wordt met miljarden Euro’s subsidies. Ik zal de laatste zijn die het corruptiemonster onder het vloerkleed wil vegen. Helaas is strenge controle voortdurend noodzakelijk en moet het zelfstandige sanctiesysteem van de EU uitgebouwd en verstevigd worden. Één ding moeten we echter niet vergeten: de doelstelling van de EU was altijd dat zogenaamde netto-ontvangers in de EU naar het welvaartsniveau moesten groeien van het gemiddelde van de EU-leden. DAT was en is de achterliggende gedachte van EU-subsidies. Als we de context iets verbreden zien we het beeld van een groot aantal multinationals dat sinds het begin van de negentiger jaren actief is in Hongarije. Die multinationals herinvesteren het al die jaren gemakkelijk verdiende geld onvoldoende in Hongarije, men sluist het snel weg naar belastingparadijs Nederland.

Nou, nou hoor ik vaak van die multinational ‘guys’, zo gemakkelijk is het niet geld te verdienen in een land zonder echte middenklasse, de marges staan zwaar onder druk. Zolang de zware oplichterij bestaat – zelfde potje Nutella, zelfde etiket, maar in Hongarije met goedkopere ingredienten – zou ik zeggen: ach, liever zeg ik het niet……. In ieder geval, van elke Euro Europese subsidie die binnenkomt in Hongarije verdwijnt 5 Euro via de achterdeur – weggesluisde winsten – weer naar andere oorden. Ja, zegt U, je kunt het één niet met het ander vergelijken. Dat is helemaal waar, maar bedenk wel dat de lobbyisten van de multinationale ondernemingen de deur plat lopen bij de politici en technocraten in Brussel en Straatsburg. Als we deze ondernemingen gaan meetellen in het besluitvormingsproces in Brussel kunnen we morgen beter spreken van de ’Multinationale Unie’ in plaats van de Europese Unie.

Of Hongarije er netto/netto op vooruitgaat door de Europese subsidies is niet een vraag die je aan Sophie in ’t Veld of Hans van Baalen, de pro patria man van de VVD moet stellen en al helemaal niet aan Juncker, Timmermans en al die andere EU-Commisarissen. Het beste zou zijn als Hongarije net als Nederland de zogenaamde deelnemersvrijstelling wettelijk invoert zodat ook hier de multinationale brievenbusonderemingen hun veel lagere belasting kunnen betalen. Ik weet zeker dat bij een dergelijke invoering Mark Rutte meteen met in zijn kielzog de Mocro maffia in Boedapest orde op zaken zou komen stellen. Nederland benadeelt andere EU-landen en daarbuiten trouwens ook door ze belastinginkomsten te onthouden en profiteert daarenboven zelf van onterechte belastinginkomsten, hoe noem je dat ook maar weer, legaal stelen, ongerechtvaardigde verrijking toch?

Bovengaande in aanmerking genomen was het geen verrassing dat Fidesz in 2014 wederom een ’smashing’ overwinning behaalde bij de parlementsverkiezingen. Één ding had de sluwe Orbán echter over het hoofd gezien, hij had in in de periode 2010-2014 het principe van divide et impera, verdeel en heers, niet helemaal consequent toegepast. Helaas had hij zijn oude maatje Lajos Simicska teveel macht verschaft. In zijn eerste regeerperiode van 1998 tot 2002 benoemde Orbán Simicska tot hoofd van de belastingdienst en liet zijn leger lobbyisten en agenten binnen bij alle overheidsinstanties, zodat deze van alles bij voorbaat op de hoogte waren, ik zeg alleen maar: aanbestedingsprojecten wel of niet door de EU gefinanierd. Gevolg: Simicska bouwde een imperium op, verdiende geld als water voor zichzelf én Orbán en de zijnen, maar begaf zich tot schrik van Orbán tevens in de mediawereld.

De macht van deze Simicska werd Orbán toch een beetje teveel maar hij verzon een list: hij liet eenvoudigweg een aantal presentatoren, journalisten, reporters etc van het Simicska media-imperium voor zijn karretje spannen om zodoende de macht niet uit handen te laten glippen. Orbán wist heel goed: wie de media heeft, heeft het uiteindelijk voor het zeggen. Simicska kwam achter deze vossenstreek van Orbán en deze dag staat in de annalen bijgeschreven als ’G-day’. De afkorting komt van het het woord ’geci’ dat wat moeilijker te vertalen valt, maar kan het beste worden omschreven als ’strontbak’. Letterlijk is de betekenis overigens ’sperma’

De betreffende mediamedewerkers werden stante pede de laan uitgemieterd door Simicska en vanaf dat moment was het hommeles tussen de twee ’heren’. Simicska verbond zich al snel aan de belangrijkste rivaal van Orbán, de oppositiepartij Jobbik, een club van gefrustreerde antisemieten, bruinhemden, anti-EU symphatisanten etc, kortom gespuis dus. Vanaf de G-day staat de Hongaarse politiek in het teken van deze broederstrijd, de socialisten en het fossiel Gyurcsány doen een beetje op de achtergrond mee, maar hebben zich definitief gemarginaliseerd. Vanaf dit schisma mocht Jobbik zich in buitengewone mediaondersteuning van Simicska en de zijnen verheugen, een regelrechte ramp voor het Hongaarse volk.

De regeerperiode 2014 – 2018 van Fidesz kenmerkte zich door sterk economisch beleid, de werkloosheid daalde fors, buitenlandse investeerders bleven toestromen – Duitse autofabrieken breiden en breiden maar uit in Hongarije – en de samenwerking in de V4, de Viségradgroep met Hongarije, Tsjechië, Slowakije en Polen nam steeds vastere vormen aan. Het definitieve Midden-Europese geluid in de EU was geboren en bood een behoorlijk tegenwicht in de EU, in eerste instantie op migratieterrein. De Poolse regering ziet de Orbán-regering inmiddels als het voorbeeld waaraan zich men spiegelt Tja, dat was een nieuwe situatie waar iedereen in West-Europa zich danig op verkeken had, Orbán die de EU omkrijgt in het migratievraagstuk? Het kardinale probleem is dat er in de EU-landen geen politieke leiders meer met echte visie te bekennen zijn, Angela Merkel volgt alleen maar de opiniepeilingen en stelt op basis daarvan haar ’beleid’ bij, een trieste conclusie.

Ondertussen stoomde Orbán als een locomotief door, hij vond een gezamenlijke vijand in de – zoals hij hem omschrijft – Amerikaans-Hongaarse ’speculant’ George Soros, geboren als György Schwartz in Boedapest. Van hem had Orbán in zijn studieperiode een beurs ontvangen, zodat hij een tijdje in Oxford kon studeren. Veel mensen zeggen nu dan ook dat Orbán zelf een perfide persoon is geworden door zijn eigen nest te besmeuren. Ook hier weer, dit is maar een deel van de waarheid. Soros is een miljardair die met een groot deel van zijn vermogen in elke hoek van de wereld de democratische ontwikkelingen ondersteunt. In één van zijn interviews heb ik het volgende uit zijn mond kunnen optekenen: ’ik ben anders dan al die andere steenrijken, want ik streef niet naar economische en politieke macht, maar naar een betere, democratischere wereld’.  Kijk, dit vind ik verdacht, Soros stelt zich hiermee op een hoger moreel plan dan zijn collega miljardairs die het eigenlijk alleen maar om geld en macht gaat. Bovendien noemt Soros zichzelf de democratische ’Messias’ van de wereld. Lijkt me een ’tikje’ megalomaan……..

Het verneukeratieve van het op zichzelf nobel ogend standpunt is dat Soros eigenlijk bedoelt dat hij samenlevingen wil inrichten op basis van zijn ’democratische ideaal’ dat als basis natuurlijk de ’American dream’ heeft. Maar die American dream is misschien wel niet geheel of gedeeltelijk toepasbaar in veel ’ontluikende’ landen en wellicht al helemaal niet in het tempo dat Soros voor ogen heeft. Hier zit ’m de crux. Toen ik 20 jaar geleden vanuit Nederland naar Hongarije verhuisde zei ik vol optimisme en vertrouwen tegen mijn Hongaarse vader – die vanaf 1956 in Nederland woont – dat het allemaal goed komt met Hongarije, de jongeren zullen snel in het West-Europese ritme komen en stoten Hongarije in ’no time’ op in de vaart der volkeren. Zijn meewarige reactie was daarop: mijn jongen, dat duurt minimaal drie generaties, maar ik vrees meer.

Tijdens de onlangs afgesloten verkiezingscampagne moest ik vaak aan zijn woorden denken, helaas, ik vrees dat hij het bij het rechte eind heeft. Orbán heeft de afgelopen vier jaar zijn eigen volk opgezweept, de campagne tegen de gezamenlijke vijand Soros en de migrantvriendelijke EU heeft zijn vruchten afgeworpen. Aan de andere kant van het politieke spectrum voerde Simicska met zijn partij Jobbik een vuilspuitcampagne tegen Orbán, tegen de joden, zigeuners – sorry, Roma – , tegen de EU, tegen ja, tegen wat eigenlijk niet. De basis van Jobbik is frustratie, zelfmedelijden, haat, een orbitaal minderwaardigheidscomplex etc etc. Objectieve informatie – die overigens niet bestaat – was in Hongarije de afgelopen vier jaar amper te vinden. Positieve punten zijn echter een marcherende economie, een hervonden Hongaarse identiteit en STABILITEIT in een land dat eeuwen lang een doorgangshuis was geweest. Met deze sterke wapens ging Orbán de onlangs afgesloten verkiezingscampagne in.

De uitslag van de parlementsverkiezingen 2018 was uiteindelijk toch een verrassing, zelfs Orbán had in zijn stoutste dromen niet verwacht dat er toch weer een tweederde meerderheid uit de bus zou komen. De vraag die opkomt is natuurlijk, is dit een goede uitslag? Ja en nee.

Nee, omdat Orbán nu definitief alleenheerser is geworden, de oppositie is geneutraliseerd, corruptiepraktijken zullen niet terug- maar opgeschroefd worden, deels incompetente lakeien krijgen het nog meer voor het zeggen, de ’deep state’ krijgt nog verder vorm, media gaan nog meer in de pas lopen. Wat echter naïef en gratuit is als de gemarginaliseerde oppositie samen met de internationale pers en civiele organisaties moord en brand schreeuwen omdat Orbán meteen na de verkiezingen de oppositionele krant ’Magyar Nemzet’ laat opdoeken. Zie je wel, weer een bewijs van zijn macchiavellistisch gedrag, het wordt een ’Poetinstaat’ hier.

De waarheid is echter dat de echte eigenaar van de krant – daar heb je hem weer – Simicska de handdoek in de ring heeft gegooid en wel vanwege twee redenen: 1. waarom zou hij een toch al verliesgevende krant verder financieren als het toch niks meer oplevert, de verkiezingen waren immers verloren 2. Simicska is een diep vileine vent die Orbán nog even een schop na wil geven door de krant snel op te doeken en op deze manier hoopt dat Orbán hier de schuld van krijgt. Voilȧ, dat is nu exact gebeurd. Wat vaak wordt onderschat door buitenstaanders is dat veel Hongaren ongeveer wel weten hoe de vork in de steel zit. Ik heb vaak meegemaakt dat buitenlandse kennisen mij toevertrouwen dat ze medelijden hebben met het lijdende Hongaarse volk. De waarheid is dat datzelfde volk in het algemeen helemaal niet op dat medelijden zit te wachten – het heeft immers al jaren gezwolgen in zelfmedelijden -, de corruptie en de ’deep state’ nemen ze nu op de koop toe.

Beter eindelijk ophouden met klagen en proberen een stuk van de taart te krijgen denkt de praktische Hongaar. Van de week sprak ik met een goede Hongaarse vriend, we wisselden de nieuwtjes over de verkiezingen uit en aan het einde van ons telefoongesprek zette mijn vriend me nog even op mijn nummer. Ja, jij denkt nu wel dat je bent aanbeland bij de kernlaag van onze samenleving, toch is dat nog steeds een vergissing. Die Simicska heeft allang weer de vredespijp met zijn maatje Orbán gerookt en samen de strategie afgestemd. Voor de bühne maken ze ruzie, waar het om gaat is dat de macht in Hongaarse handen blijft, of Simicska wordt de hoofdpiet, of Orbán. De doorslaggevende reden voor de twee kemphanen om een monsterbond te sluiten is dat een nederlaag nog te verhapstukken is als de buitenlandse beinvloeding maar buiten de deur kan worden gehouden. En zegt mijn vriend, ze hebben als twee ’gentlemen’ gewed op de uitslag om welgeteld één Hongaarse Forint. Tja, deze samenzweringstheorie zou kunnen kloppen en eerlijk gezegd, ik kan het me zeer goed voorstellen.

Ja, dit is een prima uitslag, want in ieder geval zijn de bruinhemden van Jobbik buitenspel gezet, deze frustro’s hadden Hongarije zeker geen goede dienst bewezen en internationaal al helemaal niet. Laatste nieuws over de Jobbik is dat ze hun vertegenwoordiger in het Europese Parlement – Krisztina Morvai – officieel gesommeerd hebben om haar zetel op te geven vanwege het dissonante geluid dat ze tijdens de verkiezingscampagne liet horen. Die bruinhemden van Jobbik weten heel goed dat Morvai ’persoonlijk’ is gekozen in het parlement maar wentelen nu hun schuimende frustratie af op haar.

Dit is slechts een ’terzijde’ maar zegt alles over die flutpartij. Maar goed,de economie kan blijven groeien, de voorzichtige opbouw van een – nu nog kleine –  middenklasse kan worden voortgezet, Hongarije staat onverminderd sterk in de EU en in de andere stormen die nog zeker op het land afkomen, Orbán laat zich eenvoudigweg niet piepelen. Mijn ideale uitslag in dit tijdsgewricht en deze situatie was geweest een sterke Fidesz, maar zonder absolute meerderheid waardoor een coalitie met de meer liberale LMP noodzakelijk zou zijn geweest. De scherpe kantjes waren er bij Orbán dan een beetje afgegaan. Nu waant hij zich in een zetel naast Onze Lieve Heer en hij lijkt me niet van het type dat naar een lager niveau zal afdalen.

Wat te doen? De EU en alle EU-landen seperaat moeten versterkt de vinger aan de pols houden op het gebied van corruptie, mediavrijheid en rechtsstaat. Maar niet met dat typisch morele Hollandse vingertje, maar streng-zakelijk en niet in samenwerking met de civiele organisaties die deels onder invloed staan van het Soros netwerk, hoe je het ook wendt of keert. De basale fout die Soros heeft gemaakt is dat een deel van het civiele netwerk dat hij ondersteunt zich ondergronds als oppositie gedraagt, vaak ook nog stilzwijgend ondersteund door EU-instituties. Bovendien met min of meer openlijke ondersteuning van Eurocommissaris Frans Timmermans. De boodschap moet zijn: bedrijf nooit politiek, of wat er ook maar in de buurt komt met civiele organisaties, want je krijgt de kous op je kop.

Dat er overigens van een grote gecoördineerde aanval van Soros en zijn netwerk op Hongarije gaande is kan naar het land der fabelen verwezen worden, maar, maar, er is wel degelijk sprake van beïnvloeding met een oppositioneel karakter. Overigens druk ik me nu enigszins eufemistisch uit. Met deze civiele strategie geef je Orbán precies de wapens in handen die hij graag op de zwarte markt zou kopen. Maar, dat is helemaal niet nodig, hij krijgt het modernste wapentuig gratis in handen gespeeld door diezelfde civiele organisaties, hij hoeft alleen maar de trekker over te halen en hij krijgt de meeste Hongaren mee. Want die Hongaren willen geen buitenlandse beinvloeding meer, dat laat hun herstelde identiteitsgevoel niet meer toe. De teneur in de samenleving is de volgende: ’wij willen niet nog een keer aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan’.

Dat betekent dat we op enig moment toch schouder aan schouder moeten staan om een bepaald doel te bereiken. Hoe vaak heb ik in Hongarije niet het volgende larmoyante verhaal gehoord: Een keuterboertje heeft een koe, helaas overlijdt deze aan koliek. De buurman keuterboer’s koe heeft dezelfde koliekverschijnselen, maar overleeft het. In plaats van de buurman te feliciteren dat hij geluk heeft gehad met het feit dat zijn koe nog leeft verwenst hij hem en hoopt dat zijn koe ook zo snel mogelijk het loodje legt. Alles onder het motto: Ik in de ellende, dan jij ook asjeblieft! Dit is een wel zeer negatieve kwalificering van de Hongaarse ’state of mind’, maar een kern van waarheid zit er zeker in. Het woord ’samenwerking’ heeft in Hongarije lang een lege betekenis gehad, het stond niet in het vocabulaire, wel ’ieder voor zich en God voor ons allen’……….

Echte verandering in de Hongaarse samenleving kan en moet alleen van binnenuit geëntameerd worden, pogingen om veranderingen in mentaliteit en gedrag van bovenaf of van buiten op te leggen zullen uiteindelijk een boomerangeffect hebben. In Hongarije had tijdens de campagne alleen Fidesz een duidelijk geformuleerde boodschap en gek genoeg de tweestaartige hondpartij. Deze laatste bracht de broodnodige humor in de campagne maar de kernboodschap van de tweestaartige honden was van een hoog serieus gehalte namelijk ’Umwertung aller Werte’. Maar de jonge honden wisten bij voorbaat dat het Hongaarse volk hiervoor nog niet gereed was. Wat niet is kan echter nog komen! De geschiedenis herhaalt zich voortdurend, ’plotselinge’ volksuitbarstingen  zijn reeds voorgekomen in de Hongaarse geschiedenis, zie 1848, zie 1956.

Een oude Hongaarse vriend omschrijft de Hongaarse psyche als volgt: wij Hongaren zijn als grote emmers, het duurt lang voordat de emmer vol is, dan wordt deze in één keer geleegd in de nabije sloot, er ontstaat kort daarna een groot hooivuur met uitslaande vlammen en binnen de kortste keren blijft de as over en begint de gehele cyclus opnieuw. Hongarije is geen gesloten samenleving, toch al redelijk ingebed in Europa, voor de lange termijn ben ik positief gestemd. Veranderingen zullen plaatsvinden met of zonder uitschieters, wie zal het zeggen, maar ten principale is de Hongaar een echte Europeaan , wel ééntje die nog in zijn democratische puberteit zit, maar hij wordt een keer volwassen. Tot die periode aanbreekt regeert de omnivoor Orbán als een autoritaire maar ook betrokken Pater Familias. Iedereen die hem voor de voeten loopt vreet hij met huid en haar op. De fase van de destructieve nationale zelfontkenning die lang in de Hongaarse ziel was gebrand is eindelijk voorbij, nu hebben we gelukkig andere, nieuwe uitdagingen aan de horizon.

Ik ben de eerste die toegeeft dat de veranderingen gepaard gaan met grove ontsporingen, maar in de gegeven omstandigheden kan ik absoluut leven met het verkiezingsresultaat, het had allemaal veel slechter gekund. Wat zegt U? Het moet Beter? Eens, dat wordt ook het naar mijn rotsvaste overtuiging!. Maar beter één stap vooruit dan twee stappen achteruit. De geschiedenis zal oordelen over Orbán cum suis, ik durf erom te wedden dat over 50 jaar de geschiedenis het volgende zal oordelen over Orbán: met hem begon de moderne bloeiperiode van Hongarije. En na hem werden de democratische pilaren van Hongarije pas echt versterkt. Dit laatste is natuurlijk ’wishful thinking’ die hopelijk bewaarheid wordt.

Hajrá Magyarország, hajrá Magyarok!!

24 november, zomaar een Hollandse en Hongaarse datum (in de geschiedenis)

mercury

Baruch Spinoza was – onder andere – een politiek denker, wiskundige, filosoof maar bovenal een kind van de verlichting. Op 24 november 1632 zag hij het Amsterdamse levenslicht als zoon van Sefardische Joden. God en natuur waren in Spinoza’s defintie hezelfde en inzicht in de natuur verhoogt de kennis van het goddelijke. Het is dus niet zo gek dat de ’verlichtingsfilosoof’ en Descartesfan elke – bijbelse – Openbaring en profetie ontkende en zich uitsluitend baseerde op ’de rede’. Een wonder eigenlijk dat Spinoza in zijn tijd niet door één of andere geloofsfundamentalist om het leven is gebracht. Wel werd hij al in 1656 – op 24 jarige leeftijd – uit de Joodse gemeenschap verstoten, dit terwijl hij nog geen letter had gepubliceerd.  Wie weet heeft hij wel geluk gehad, als afvallige Rooms-Katholiek was hij wellicht op de brandstapel beland.

In Boedapest wordt Spinoza geëerd, in het ’Joodse district’ bestaat de mogelijkheid het Spinoza Ház te bezoeken. Er worden theater/filmvoorstellingen verzorgd en in het restaurant kan een ’vorkje geprikt worden’. Wekelijks is er live Joodse Klezmermuziek waarvan nog beter genoten kan worden tijdens het verorberen van Hongaarse/Joodse gerechten. Prima initiatief dat Hongaarse Spinozahuis, maar of de ’geëxcommuniceerde’ Spinoza dit Boedapester district als domicilie had gekozen? Ik weet het nog zo net niet……..

Dan de grote muziekheld Freddie Mercury. Op 24 november 1991 overleed de rockzanger – met een bereik van maar liefst 4 octaven – jammerlijk aan de gevolgen van de ziekte AIDS. Maar beste columnist, wat heeft Mercury nu van doen met Nederland en Hongarije? Voor wat betreft Nederland weinig – ik geef het toe – afgezien van het feit dat de Nederlandse Queen fanclub reeds sinds 1981 bestaat. Én dat voor heel veel Nederlandse muziekfans Freddie Mercury nog steeds het ’non plus ultra’ van de popmuziek voorstelt. Bovendien is Freddie prachtig ’vereeuwigd’ in Madame Tussauds te Amsterdam (zie foto boven)

In Hongarije veroorzaakt het uitspreken van ’Queen en Freddie Mercury’ bij menigeen nog een twinkeling in de ogen. Op 27 juli 1986 trad de Engelse band voor het eerst op in een land ’achter het ijzeren gordijn’. Hongaren die getuige waren van het concert spreken nog steeds van een magische happening. Freddie had speciaal voor de gelegenheid een Hongaars volksliedje – népdal – ingestudeerd dat de Hongaarse fans uitgelaten ontvingen. Dat Queen Hongarije opnam in de concertagenda gaf de hoop dat de afsluiting van West-Europa wellicht toch niet eeuwigdurend zou zijn. Toch kon niemand op dat moment bevroeden dat 3 jaar later de Berlijnse muur zou vallen. Er is zelfs een ’concertfilm’ uitgebracht, ’live in Budapest’ genaamd. Een paar jaar geleden zag ik deze DVD in de schappen van een ’platenzaak’ staan. Waar? In de wereldstad Assen. Uiteraard heb ik de DVD meteen bij de kassa afgerekend…..

24 november is ook een heuglijke dag voor progressief Nederland. Op deze datum werd officieel de fusiepartij GroenLinks opgericht. Fusiepartij? Inderdaad, de volgende partijen hingen hun eigen politieke bloedlijn aan de wilgen: 1. PSP, de lieden van de gebroken geweertjes, de ’P’ stond uiteraard voor ’pacifistich’. 2. CPN, geharnaste communisten die blijkbaar hun geloof in de proletarische wereldrevolutie meenden te moeten laten vallen. 3.PPR, de ’R’ staat voor ’Radikalen’. Dat viel overigens wel mee hoor, het betrof naïeve linkse Rooms-Katholieken. Bestaat er nog iets ergers? Ja hoor, linkse naïeve gereformeerden, maar die hebben ’hun’ plekje gevonden in die andere fusiepartij, het CDA. 4. EVP, ook weer Ch-Christenen maar dan van Evangelische snit. Evangelisch? Gewoon gereformeerde linkse kerkgangers, de meeste voortspruitend uit de protestantse ARP. Hee, er zitten dus toch linkse gerefo’s in GroenLinks.

Door de ’ontzuiling’ in Nederland zijn de tegenstelling tussen de pacifisten en de confessionelen van GroenLinks een beetje weggemasseerd, maar GroenLinks blijft een ’bonte’ linkse club. Jesse Klaver houdt het ’rooie kluwen’ bijeen met één ’toverterm’: milieubescherming’. En nog ééntje: CO2uitstoot! Of Klaver het Christelijke geloof aanhangt is mij niet bekend. ’Verdacht’ is wel dat hij voorzitter is geweest van de Chistelijke CNV jongeren. Hij heeft zijn naam in ieder geval mee……..

Tot slot is 24 november de verjaardag van Zsolt Szabó. Zsolt wie? Ja, dit is een Nederlandse ex-politicus die een Tweede Kamerzetel bekleedde voor de VVD in de periode van 2003 tot 2006. Deze man moet Hongaarse roots hebben, Hongaarser – wat betreft de naam – kun je het namelijk niet krijgen. Het ex-Tweede Kamerlid heeft een naangenoot in Hongarije – ene Szabó Zsolt – die nog steeds politiek actief is. In welke partij? Tja, Fidesz natuurlijk. Zo ziet U maar, mensen van Hongaarse afstamming zijn over het algemeen poltiek ’rechts georïenteerd’. Ook als het ’Diasporahongaren’ betreft zoals Zsolt Szabó.

Bij voorgaande conclusie kreeg ik pardoes een ’Aha-Erlebnis’. Is het geen idee, beste Mark Rutte om met de Fidesz een nieuwe politieke fractie te vormen in het Europees parlement? Aan de ene kant is Fidesz een beetje de paria geworden binnen de Europese VolksPartij, de EVP. Het altijd integere CDA wilde de Orbánisten zelfs uit de ’inChristelijke’ EVP wippen, maar dat liet Viktor Orbán niet op zich zitten. Gek genoeg hebben CDA politici nooit geklaagd dat ene Berlusconi met zijn Forza Italia! lid is geworden en nog steeds zonder noemenswaardig bezwaar wordt gehandhaafd. Wat zegt U? Forza Italia! zit nu in een nieuwe formatie, PdL genaamd. En dat zou een verbetering zijn? De waarheid is namelijk dat de (ex)fascisten van Gianfranco Fini en Berlusconi de handen ineen hebben geslagen. Ach ja, gebruikelijk ’Januskopgedrag’ van het CDA.

Aan de andere kant is de VVD nog steeds lid van de Europese liberale fractie die tegenwoordig door het leven gaat onder de naam Renew Europe. De Franse president Macron wilde wel toetreden tot de ALDE – de oude naam van de Europese liberalen – maar dan moest en zou de naam veranderd worden. Want anders? Anders zou zijn ’politieke beweging En Marche’ de gelederen niet versterken. Macron kreeg zijn zin, maar deze circusact was alleen maar voor de bühne. En of de VVD nu zo blij moet zijn met de komst van de ’Macronisten’? Hiernaast bevindt zich politieke rivaal D66 ook in deze club. Dat schuurt toch een beetje, Mark? OK, die schreeuwlelijk Guy Verhofstadt heeft als fractievoorzitter het veld moeten ruimen, maar daarvoor krijgen de liberalen meneer Dacian Cioloş  terug. Deze Roemeen is voormalig premier van zijn land en dat is op zichzelf reeds verdacht. Een Roemeense politicus met zo’n hoogeplaatste achtergrond? In een Roemenië waar zo’n beetje elke politicus zijn zakken vult. Zo’n persoon mag notabene van de Europese LIBERALE fractie de club leiden? ’Fraghaft’ zou ik zeggen, mede in ogenschouw nemend dat Cioloş Roemeens minister van landbouw was. Nu niet bepaald een departement waar vooruitgang is geboekt met betrekking tot het letterlijke ’landje-pik van de Roemeense poltici……

Dus, Mark en Viktor? Een nieuwe gezamenlijke fractie oprichten in het Europees parlement! Maar, maar, er is wel een kleine ’hick-up’. De Orbánisten beoordelen de Nederlandse regering – en daarmee de VVD – als ’links-liberaal’. Deze term is een soort vloekwoord binnen de Fidesz. Bovendien heeft de vorige Nederlandse ambassadeur in Boedapest de tactiek van het Hongaarse kabinet vergeleken met die van de terroristische IS. Dat is Orbán nog niet vergeten, hoor! En de huidige ambassadeur te Boedapest somde tijdens zijn toepraak op Koningsdag – 27 april jongstleden – verscheidene NGO’s op waarmee de ’Dutch Embassy’ samenwekt in Hongarije. Bijvoorbeeld Transparency International, een ondermijnende ’George Soros organisatie’ in de ogen van Orbán. Daarin heeft hij het overigens voor een groot deel bij het juiste eind. In ieder geval betreffende de invloed van George Soros……Zie mijn artikel: https://de-toestand-in-de-wereld.com/2019/01/30/transparency-international-douze-points/ . Tja, dat wordt geen gelukkig huwelijk, zelfs geen verstandshuwelijk……

Oh, I was not made for heaven. No, I don’t want to go to heaven. Hell is much better. Think of all the interesting people you’re going to meet down there! Freddie Mercury, muzikant, 1946 – 1991)

Marokkaanse Taekwondo-Kampioen ’vertrouwt’ zijn Medailles toe aan de Middellandse Zee

medailles

Vorig jaar kregen 7 leiders van opstanden in het Marokkaanse Rifgebergte tot twintig jaar cel opgelegd wegens ondermijnen van de binnenlandse veiligheid en het bedreigen van de nationale eenheid. Het is het klassieke verhaal van een dictatoriaal en corrupt regime: op het moment dat een deel van het volk zijn stem begint te verheffen wordt er hard ingegrepen. Kopstukken worden opgepakt, geïntimideerd – ja, zelfs gemarteld – en worden gedwongen verklaringen te ondertekenen die weinig met de waarheid van doen hebben. De reactie – in 2018 – van ’onze visionaire’ minister van buitenlandse zaken Stef Blok op de celstraffen was de volgende: ’ze zijn wat aan de hoge kant’. Hier past gepast stilzwijgen……

De opstanden laaiden op toen een vishandelaar zijn viswaar uit een vuilniswagen wilde redden. De ’altijd correcte en van corrupt gespeende autoriteiten’ hadden de vis even daarvoor  in beslag genomen. De vishandelaar werd geplet onder de vuilnisklep….Het bekende gezegde dat ’de vis aan de kop begint te stinken/rotten’ is een fait accompli in het Koninkrijk Marroko. De visboer weigerde smeergeld voor zijn waar af te staan aan de overheidsmaffia, waardoor hij alras hetzelfde lot onderging als Luca Brasi in de Godfather trilogie: ’he sleeps with the fishes’.

Even sloeg (Neder)marokkaanse jongeren vorig jaar de schrik om het hart. Alle mannen en vrouwen tussen 19 en 25 jaar dienen het Koninklijke soldatenkloffie aan te trekken, de diensplicht keert terug! ’Gelukkig’ geldt dit niet voor Marokkanen verblijvend in het buitenland met een dubbele nationaliteit. Een zucht van verlichting was te vernemen in de Marokkaanse gemeenschap.Toch kwam daar een andere angst voor terug. Veel Marokkanen ondersteun(d)en via sociale media de strijd tegen de onderdrukking in het land van hun ’roots’. Er is aan veel gebrek in in het Noord-Afrikaanse land maar aan één ’ding’ niet: een goed opgetuigde inlichtingendienst die de Nedermarokkanen punctueel in de gaten houdt.

Dan toch maar niet op vakantie naar Marroko? Inderdaad was te constateren dat de afgelopen twee jaar een deel van de Marokkaanse Nederlanders maar afzag van bezoek aan familie in hun ’thuisland’. Wederom  had ’onze’ minister Blok een interessante tip in petto:  ’Nederlanders met een Marokkaans paspoort gelden in Marokko als Marokkaanse onderdaan’. Dus, als je opgepakt wordt kun je dat mooie Hollandse reisdocument in de vuilniswagen gooien. Dezelfde waarin die ’illegale’ vis was geflikkerd…….

De werkloosheid onder jongeren in Marokko is relatief hoog, maar dat is nog niet eens het grootste probleem. Het cliëntelisme is zo geraffineerd doorgevoerd dat onderdanen die zich niet in de kliek van de ’happy few’ bevinden weinig tot geen mogelijkheden hebben om zich te ontwikkelen. Vooral deze de facto ’maatschappelijke uitsluiting’ leidt tot grote ontevredenheid. Afgezien van de zeer beperkte politieke vrijheid. Het is daarom volstrekt begrijpelijk dat jongeren niet kunnen wachten om de oversteek naar de zuidkust van Spanje aan te vangen. Als het moet in gammele bootjes, met gevaar voor eigen leven.

Aan migranten die vanuit geheel Nood-Afrika de gevaarlijke oversteek naar Malta, Sicilë, Gibraltar wagen zijn we zo langzamerhand gewend geraakt. De trieste berichten over verdronken drenkelingen hebben ons ’afgestompt’. Veel West-Europeanen halen tegenwoordig hun schouders ongeïnteresseerd op bij het volgende filmpje over aangespoelde imigranten die hun leven hebben gelaten.

Ik moet eerlijk zeggen dat voorgaande tevens van toepassing is op mezelf. Tot ik het bericht over ene Anouar Boukharsa in de media tegenkwam. Vooral de video waarin de meervoudige Marokkaanse kampioen taekwondo zijn medailles vanuit zijn gammele houten bootje in de zee werpt, begeleid met de volgende woorden: ’ze zijn niets waard’. Sorry, één medaille nam hij mee naar Spanje die hij cadeau deed aan de allereerste Spanjool die hij tegenkwam….

De basisvoorwaarden om een bestaan op te bouwen zijn er niet. De gezondheidszorg en het onderwijs haperen. Zonder geld en connecties kom je nergens in Marokko. Dan is er geen enkele toekomst voor je’. Dit was de kern van Boukharsa’s betoog om zijn vaderland de rug toe te keren. Een trieste conclusie van de taekwondo-sporter maar hij had nog een uitspraak in petto die mij deed huiveren: ’ik was bereid om te sterven. Of ik maakte mijn droom waar, of ik ging dood op zee. En vreemd genoeg was ik enorm blij toen ik eenmaal op dat bootje zat.’

Buiten het feit dat we hier met een moedige Marokkaanse sporter te maken hebben bewijst zijn doodsverachting nog wat anders: het morele failliet van de Marokkaanse politieke leiders en in het bijzonder van Koning Mohammed VI. De geschiedenis laat zien dat een bijzondere gebeurtenis wel eens de lont in het kruitvat kan betekenen. Laat dit zo’n moment zijn!

Wat zou het toch fantastisch zijn als over 100 jaar in de geschiedenisboeken het volgende te lezen zou zijn: ’de ECHTE Arabische lente begon vlak voor kerst in het jaar Onzes Heeren 2019. En wel in Marokko……….

De meeste dromen zijn bedrog
maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.

en:

ZO ÉÉN KEER IN DE ZOVEEL TIJD KOMEN DROMEN UIT! (Marco Borsato, zanger, geboren in 1966)

Artikel van de NOS over de Marokkaanse taekwondo-kampioen: https://nos.nl/artikel/2311422-zonder-connecties-en-geld-zijn-gouden-medailles-in-marokko-niets-waard.html

EU-lid Roemenië is hét boegbeeld van de Gemeenschappelijke Europese Waarden. Maar niet heus……..

roemenie paleis

Helaas krijgt Roemenië in de westerse pers niet de aandacht die het ’verdient’. En van EU vertegenwoordigers al helemaal niet……. Gemeenschappelijke Europese waarden in de EU? De rechtsstatelijkheid in landen als Polen en Hongarije is inderdaad problematisch te noemen. MAAR, dit staat in geen enkele verhouding tot de situatie in Roemenië.

Boswachters die oerbossen proberen te beschermen worden in opdracht van misdadige politici ’dodelijk afgeknald’, etnische Hongaren worden nog steeds stelselmatig achtergesteld, louche zakenlieden spelen onder één hoedje met diezelfde politici en beïnvloeden cruciale wetgeving. Zelfs corrupte transacties beneden de 44.000 euro zouden vrijgesteld worden van strafrechtelijke behandeling. Dit laatste wetsvoorstel is er dan wel niet doorgekomen maar de lijst van politici die zich schaamteloos verrijken is eindeloos. Deze lieden tonen/toonden zelfs ’hun’ vermogen op in het oog springende wijze aan ’hun’ plebs. Horken tot ’de hoogste macht’ dus. En tot voor kort konden de Roemeense politici nog niet eens een ‘enigszins functionerende -demissionaire – regering’ presenteren aan de EU. De beoogde  Roemeense EU commissaris kon daarom niet officieel benoemd worden waardoor de installering van de Europese Commissie in gevaar kwam.

Zo kan ik nog wel even doorgaan hoor! Je raakt eraan gewend, zullen we maar zeggen. Onderstaand verhaal deed me echter huiveren van weerzin. Geachte lezers, DIT gebeurt in een officieel EU land! Ondertussen houdt men zich in ’Brussel’ bezig met het – proberen te – bestraffen van EU landen die geen illegale migranten willen toelaten. Ok, de vergelijking is misschien een beetje gratuit, maar daarmee niet minder waar!

Gedurfde documentaire over corruptie Roemenië (NRC 19 november 2019, door Coen van Zwol)

IDFA: Interview Alexander Nanau. Na de brand in een Roemeense nachtclub stierven tientallen gewonden alsnog in ziekenhuizen: besmet met resistente bacteriën. Autoriteiten hadden jaren weggekeken. De documentaire ‘Collective’ legt bloot hoe verrot Roemenië is.

Leestijd 4 minuten

Het helse inferno in de Roemeense nachtclub Colectiv op 30 oktober 2015 was even wereldnieuws. Metalcore-band Goodbye to Gravity sloot een avond ‘grunten’ af met vuurwerk. Het brandbare akoestische schuim van Colectiv vatte vlam, een minuut later stond het plafond al in lichtelaaie en stortte in terwijl honderden jeugdige bezoekers elkaar vertrapten rond de enige uitgang, 80 centimeter breed.

De tol, aanvankelijk: 26 doden. Massaprotesten leidden tot de val van het kabinet van premier Victor Ponta van PSD, dat plaatsmaakte voor een technocratenkabinet. De ramp gold namelijk als een symptoom van en symbool voor de endemische Roemeense corruptie. Club Colectiv opereerde al twee jaar zonder nooduitgang of brandweerinspectie, en dat met eigenaars van wie eerder al twee clubs in vlammen opgingen.

Twee weken later volgde de slachting in de Parijse club Bataclan en verloor de wereld zijn aandacht. In Roemenië ging het verhaal verder, zo blijkt uit de meesterlijke, virtuoos gecomponeerde documentaire Collective van Alexander Nanau op IDFA. Een film die steeds dieper in de mestvaalt spit: je kijkt met ongeloof en verontwaardiging toe. Maar de bodem komt niet in zicht.

Filmmaker Alexander Nanau (40), als Roemeen van Saksische komaf in 1990 met zijn familie naar Duitsland geëmigreerd, arriveerde eind 2015 met zijn camera hoopvol uit Berlijn: zou na jaren sluimerende onrust de corrupte politieke klasse van Roemenië nu dan in het zand bijten? De zogenaamd ‘sociaal-democratische’ machtspartij PSD?

Nanau wilde geen film met dappere betogers en pratende hoofden, vertelt hij in een telefonisch interview. Hij zocht personages met een concreet, maar ook metaforisch verhaal. Hij volgde eerst jonge slachtoffers van de brand en artsen die hen behandelden. Maar raakte geïnteresseerd in de pers, met name in onderzoeksjournalist Catalin Tolontan van Gazeta Sporturilor. Een sportkrant nota bene, maar één die al twee sportministers achter de tralies had gekregen.

Tolontan verlegde na Colectiv zijn aandacht naar de volksgezondheid. Nanau wilde graag op zijn redactie filmen maar kreeg nul op rekest: Tolontan wilde zijn bronnen en de privacy van zijn journalisten beschermen. Nanau: „Tot hij me onverwachts belde: kom toch maar, ik ben iets heel groots op het spoor.” Na de brand overleden namelijk alsnog 38 van de 180 gewonden, wat het dodental op 64 bracht. De autoriteiten verzekerden na de ramp, als een soort mantra, dat zij „een betere behandeling dan in Duitsland” zouden krijgen. Toen sommige niet eens zo zwaargewonden ruim een week later alsnog naar het buitenland werden verscheept, bleken zij vaak fataal besmet met multiresistente ziekenhuisbacteriën.

Met Nanau zien we hoe Tolontan en zijn ploeg via journalistiek handwerk – tipgevers, archieven, camera met telelens – de oorzaak vinden: het bedrijf Hexi Pharma van louche zakenman Dan Condrea. Die blijkt al vele jaren zo’n 300 Roemeense ziekenhuizen van desinfecterende middelen te voorzien met een tiende van de werkzame bestanddelen die op het etiket zijn vermeld. Kraanwater in feite: bacteriekolonies groeien in de antiseptische tanks zelf. Dat kostte, wordt ergens terloops gemeld, jaarlijks wellicht zo’n 1.200 patiënten het leven.

Nanaus camera toont hoe de nieuwe, ‘technocratische’ minister van Volksgezondheid het probleem glashard ontkent. Waarna onthullingen zich opstapelen en ook hij het veld ruimt. De kwestie van verwaterde biocides blijkt dankzij klokkenluiders al jaren breed bekend binnen de overheid, maar Condrea smeerde via zijn offshorebedrijf in Cyprus het smeergeld breed uit. Ook wist iedereen dat de kaal geplunderde Roemeense ziekenhuizen geen brandwonden aankonden: een boze arts komt met een filmpje van brandwonden die wriemelen van de maden. Maar dure doorverwijzingen naar het buitenland werden na de Colectiv-ramp administratief gesaboteerd, tot het te laat was.

Toch lijkt het schandaal halverwege de film Collective dood te lopen als zakenman Dan Condrea in zijn auto zelfmoord pleegt, of gezelfmoord wordt. Op dat punt neemt de film een verrassende, gedurfde wending: journalist Tolontan maakt plaats voor een nieuwe held, de nieuwe interim-minister van Volksgezondheid Vlad Voiculescu.

Filmmaker Nanau twijfelde zelf of die wisseltruc zou werken. „Iedereen zei dat zoiets niet kon.” Zijn truc is Voiculescu niet te introduceren: de bankier uit Wenen met zijn brilletje is voor ons net zo’n vraagteken als voor Nanau indertijd. Nog zo’n technocraat die niets doet? Of een vage idealist die als schaamlap wordt gebruikt?

Maar minister Voiculescu doet iets wat – ook internationaal – uniek is: hij laat Nanaus camera toe bij al zijn vergaderingen, stafbijeenkomsten en telefoontjes. Nanau: „Ik was stomverbaasd, maar het wende snel. Voiculescu zag transparantie als enige uitweg uit onze crisis en begon bij zichzelf.” Waarna we met de idealistische, maar energieke minister ontdekken hoe verrot Roemenië is. Ziekenhuismanagement bestaat grotendeels uit incompetente maffiosi die soms een kwart van het budget wegsluizen naar privé-projecten. De bureaucratie blijkt taai – zijn ministerie en kabinet saboteren wetsvoorstellen. Maar er melden zich steeds meer klokkenluiders bij deze unieke minister, die meer dan duizend gevallen van fraude en diefstal melden. Nanau: „Vrijwel steeds vrouwen. Die kunnen kennelijk slechter tegen die gewetenloze, mensonterende hebzucht. En hebben veel meer lef dan mannen.”

In de finale komt de mokerslag: ondanks alle schandalen wint de partij van het pluche PSD in 2016 de verkiezingen met ruim 46 procent van de stemmen: een record. Voiculescu krijgt het advies weer te gaan bankieren in Wenen. De geheime dienst adviseert journalist Tolontan zich gedeisd te houden, mogelijk loopt ook zijn familie gevaar.

Na twee jaar stagnatie – alleen door hernieuwd straatprotest en druk vanuit de EU trok de regering vorig jaar een voorstel terug om ambtelijke corruptie van minder dan 44.000 euro uit het strafrecht te halen – ziet Nanau de situatie nu iets zonniger in. Corrupte politici verdwijnen achter de tralies. De PSD werd onlangs gehalveerd bij de Europese verkiezingen. De tegenkrachten worden sterker.

Zelf is Nanau naar Boekarest verhuisd. Zijn Collective is geen hopeloze kroniek uit het Europa van de laagste versnelling, maar een film die tintelt van opwinding. Juist in een land als Roemenië, waar geïnstitutionaliseerde corruptie keihard botst op ontluikende burgerzin en een vrije pers, zie je scherp hoe macht en politiek werken, denkt Nanau. „Een land als Roemenië, halverwege ontwaken, is vreselijk interessant voor een filmmaker.”

Zwaar gepikeerde Europarlementariër Kati Piri (PvdA) begrijpt er geen jota van!

kati piri

Hè, hè, eindelijk zijn alle kandidaat-leden door de ballotagecommissie van het Europees parlement geloodst. Het was een dieptreurig schouwspel. Kandidaten werden niet in eerste instantie op hun capaciteiten getoetst maar op ’andere zaken’. Welke? Vooral de vermeende verstrengeling van belangen werd door de Europese politici als hobbel gezien. Niet alleen de huidige maar ook die van het verleden. Het geheel leek wel op ’de Heilige Inquisitie’ uit de middeleeuwen.

Sommige kandidaten moesten hun huiswerk weer overdoen en om daarna weer in de beklaagdenbank plaats te nemen. Het leek soms wel op een strafrechtszitting. Reden? Veel – vooral linkse – parlementsleden kunnen het nog steeds niet verkroppen dat hun kandidaat, de inmiddels zwaar bebaarde Frans Timmermans niet tot voorzitter van de Europese Commissie werd verkozen.

Één van de hoofddwarsliggers, daar is ie weer: Viktor Orbán! De Visegrádgroep, het winnende kwartet van Hongarije, Tsjechië, Slowakije en Polen stak een stokje voor ’onze Frans’ die de PvdA toch een daverende overwinning had bezorgd bij de Europese verkiezingen. Nu ja, in Nederland dan, hè. In de rest van de Europese Unie was het linkse kommer en kwel. De Duitse sociaal-democraten van de SDP werden weggevaagd, in Italië werd Lega de grote winnaar en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar Kati Piri bulkt met haar PvdA in Europa nu één keer van zelfvertrouwen en dat moest uiteraard ook maar even krachtig getoond worden. Piri is geboren in Hongarije maar getogen in Nederland en heeft naar mijn stellige indruk een persoonlijke afkeer van Fideszpolitici, maar vooral van Viktor Orbán. Op een filmpje dat ze zelf op haar Facebookpagina heeft geplaatst meldt ze varend op een bootje op het Hongaarse Balatonmeer dat ’er best nog wel Hongaren zijn die de democratie een warm hart toedragen’. Niet alle Hongaren zijn ondemocratisch hoor’. Dit is het toontje waarmee het dedain van afdruipt. Verder vindt Kati dat Orbán regelmatig ’zijn middelvinger opsteekt’ naar de Europese insituties. Enzovoort, et cetera

De eerste Hongaarse kandidaat voor de Europese Commissie – László Trócsányi – hoefde niet eens voor de ’Heilige Europese Inquisitie’ te verschijnen, hij werd in de voorfase al ’afgeschoten’. Tja, wraakgevoelens en het afreageren van de eigen frustratie zijn negatieve gevoelens die ook bij progressieve politici voorkomen. Laten we het daar maar op houden. Helaas hield het daar niet mee op…….

Bij de volgende Hongaarse kandidaat Olivér Várhelyi was het wederom raak! Piri vroeg zich hardop af of Várhelyi kandidaat lidstaten überhaupt zou kunnen beoordelen op de ’rechtsstatelijkheid’. Immers, zo betoogde de nog immer tot op het bot gekrenkte Piri, in Hongarije wordt voortdurend ’een loopje genomen’ met de rechtsstaat (Várhelyi stond namelijk op de nominatie voor de post ’EU uitbreiding’, red.). Vervolgens eiste ze op hoge toon dat Várhelyi afstand MOEST nemen van het beleid van de Hongaarse premier. ’Gaat U als Hongaar of als Europeaan in de Europese Commissie plaatsnemen’? Door deze laatste vraag van Piri moest ik mezelf even terug trekken in mijn persoonlijke ’afreageerhokje’. André van Duin had ook zo’n hokje in de Dik voor mekaarshow waarvan hij gebruik maakte bij de volgende kapitale misser van zijn rechterhand, ene meneer de Groot.

Ten eerste. Kandidaat lidstaten zoals Servië zitten al jaren in het EU wachtkamertje te zweten. Een land als Noord-Macedonië is als kandidaat lid zelfs afgewezen omdat ’moreel hoogstaande’ landen als Nederland en Frankrijk dit nog niet opportuun achten. De rechtssystemen moeten eerst maar eens op de schop menen deze ’voorbeeldige democratische naties’. De Macedoniërs voelen zich verraden, helemaal omdat ze een zware concessie hebben gedaan door de naam ’Noord’ voor hun land te accepteren. In West-Europa wordt daar vaak lacherig over gedaan, maar dat is volledig onterecht. Ik vraag me trouwens af hoeveel West-Europese politici Macedonië op een blinde Europese kaart zouden kunnen aanwijzen. Juist een Eurocommissaris uit de omgeving van de Balkan kan met meer gezag, begrip en respect de dialoog met kandidaat lidstaten aangaan. In Servië en Montenegro zit niemand te wachten op – bijvoorbeeld – een Frans pedant Eurocommissarisje dat wel even komt vertellen hoe de EU-vork in de steel zit. Dus: goede keuze van EU voorzitter de kersverse Ursula von der Leyen. Maar ja, die is van de Duitse Christendemocraten, wederom een rode lap voor mevrouw de Groot, sorry, Kati Piri.

Ten tweede. Piri heeft dan wel geen Rechten gestudeerd, maar tijdens haar studie Internationale Betrekkingen moet ze iets gemist hebben. Europese Commissarissen worden weliswaar afgevaardigd door hun land maar dienen in hun functie als Commissaris de gehele Europese Unie te vertegenwoordigen. Dit staat gewoon in het EU verdrag en daar is verder geen woord Frans bij. Gelukkig niet trouwens, maar dat terzijde. De door Piri gestelde vragen sloegen derhalve nergens op. Várhelyi KAN in zijn nieuwe functie namelijk op geen moment verantwoordelijkheid afleggen aan Orbán in Hongarije. Die man is eenvoudigweg zijn chef niet mevrouw Piri, waar heeft U het toch in hemelsnaam over?

En dan de vraag aan Várhelyi of hij als ’Europeaan’ of als ’Hongaar’ in de commissie gaat plaatsnemen. Een volstrekte irrelevante en zelfs kinderlijke vraag. Ook hier laat Piri haar negatieve emoties weer de vrije loop. Als de vraag aan mij zou zijn gesteld had ik het volgende antwoord gegeven: krijg ik een Europees paspoort van U mevrouw Piri, als mijn antwoord ’Europeaan’ is?

Meermalen heb ik reeds opgemerkt dat Hongarije zich echt niet het braafste jongetje in de EU klas kan noemen. Als er misstanden in Hongarije worden geconstateerd moeten die aan de kaak worden gesteld, maar wel op een zakelijke, feitelijke en ordentelijke wijze. Daarmee sorteer je als EU en Europees parlement het meeste effect. Al het andere is valse ketelmuziek Kati! Wie zit daar nu op te wachten? Viktor Orbán natuurlijk, met de uitlatingen van de zwaar gepikeerde Piri in de hand gaat hij weer vrolijk door Magyarenland. En weet U welke kwalificatie een – groot – deel van die Hongaren voor Kati Piri hebben? Landverraadster…….

Beste Kati, misschien een andere tactiek bedenken? Ik zeg niks………….

Wat voor leven heb je als snel rijden (niet) zo belangrijk voor je is?

gezocht 100 km bord

Marcel van Roosmalen, NRC columnist én (sport)journalist is nu typisch zo’n figuur waarbij elk vers getapt biertje meteen doodslaat. Misschien is zijn minimalistische karakter en dito geestelijke gesteldheid wel gestoeld op harde en trieste ervaringen in het leven. Wie zal het zeggen? In ieder geval blijkt uit twee door hem geschreven ’biografieën’ – of beschrijvingen –  van oud voetballers dat hij voor het tragische en de zelfkant van de maatschappij ’open’ staat. De boeken over oud Vitesse-icoon Theo Bos – aan alvleesklierkanker overleden – en ’enfant terrible’ oud Fc Twente/Ajaxvoetballer Theo Janssen zijn kwalitatief van een hoog niveau. Maar je wordt er niet altijd vrolijk van…….

Wat voor leven heb je als snel rijden zo belangrijk voor je is? Dit is de titel van Marcel’s column onlangs in NRC. Ik had het artikel nog niet eens gelezen of ik begon al te stuiteren. De volgende gedachte die in me opkwam was het verlangen naar een stevig touw waaraan ik me stante pede had willen ophangen. Gelukkig verdween deze ’dark mood’ weer snel. Voor de broodnodige afleiding bij Marcel’s psychologie van de koude grond bedacht ik maar wat variaties op zijn onmetelijk wijze ’one-liner’.

Wat voor leven heb je als een vers getapt (speciaal)biertje zo belangrijk voor je is?

Wat voor leven heb je als het bedrijven van de liefde zo belangrijk voor je is?

Wat voor leven heb je als als je persé naar de WK voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland wil kijken?

Wat voor leven heb je als je ’s morgens alleen maar koffie zet van vers gemalen bonen? Voldoet een ’oploskoffie’ van Nescafé niet?

Tot slot: wat voor leven heb je als je uit volledig vrije wil de columns van Marcel van Roosmalen leest?

Op deze laatste vraag kan ik een eenduidig antwoord geven: een depressief leven in volledige lethargie!

Even nog er tussendoor. Mark Rutte bestempelt de stikstofcrisis als de grootste CRISIS onder zijn inmiddels 9 jarige leiding. Mark wil ons laten geloven dat door die onlangs gepubliceerde rapportjes het hem pas écht duidelijk werd dat ’ons’ land zich in een noodsituatie bevindt. Het ’slangenmens’ Rutte had maar weer eens voor de spiegel geoefend om zijn ’rimram’ voor de camera van de NOS te verkondigen. Gefeliciteerd Mark, je ben weer ’summa cum laude’ geslaagd!

Met de maximum snelheid van 100 km/h gaat het vastberaden kabinet het stikstofprobleem te lijf! Er mag weer gebouwd worden, nu de boeren nog een beetje tevreden stellen. Wat een treurigheid dit kabinet. Men baseert de maatregel op het te behalen ’stikstofvoordeel’, ’gedegen’ onderzoeken worden als bewijs aangehaald. In Duitsland denken ze daar een beetje anders over, beperking van de maximumsnelheid bljft er taboe. Overigens bestaat er bij de oosterburen GEEN maximum snelheid. Nee, zegt de regering Merkel, daar bestaat ook geen aanleiding toe, want – wederom – ’gedegen’ onderzoeken geven aan dat het effect te verwaarlozen zou zijn. Kan Thierry Baudet niet één van die Duitse onderzoeken laten vertalen naar het Nederlands? Wedden dat de vertaling juist wel het bewijs levert dat er een geweldige stikstokvermindering zal optreden bij beperking van de maximum snelheden? Niet doen dus, Thierry!

Terug naar onze ’levenslustige’ Marcel. In zijn column – hieronder ’bijgeleverd’ – memoreert hij het ’stomme stemvee’ dat protesteert tegen de 100 km/h maatregel. Stom stemvee? Kijk, hier komt de ’links(ige) grachtengordeliaanse arrogante opvatting’ over Jan met de pet uit de mouw. Dat jij, Marcel het leven met jouw ’eigen excentrieke uitspattingen’ voldoende vindt, betekent niet dat je pleziertjes van de gewone Hollander maar op de mestvaalt van de geschiedenis moet donderen. Overigens niet alleen van die gewone Hollander. Ik denk dat veel landgenoten met een autootje voor de woning het leuk vinden om tussen Almere en Lelystad het gaspedaal een beetje harder in te trappen.

Overigens leuk? In onze overgeorganiseerde en overgeadministreerde samenleving is dit misschien wel één van de laatste ’kicks’ die je in het dagelijkse leven kan beleven. En Marcel, niet iedereen heeft de portemonnee om een – extreme – sportervaring te beleven. Wie gaat er nu wildwatervaren en ’canyoning’ bedrijven in de Andes in Zuid-Amerika of in de Oostenrijkse Hohe Tauern? Of skiën in een ’bijzonder milieuvriendelijke’ skihal in het Brabantse Rucphen? Truus met haar permanentje niet hoor! Jullie met jullie zogenaamde vliegschaamte wel! Dit gaat denkelijk niet voor jou persoonlijk op, ik heb niet de indruk dat je volgende week op bungee jumpingtour gaat in – pak ’m beet – Nieuw-Zeeland. Maar waarschijnlijk ben je de uitzondering die de regel bevestigt.

Onderstaand artikel van van Roosmalen is een schrijnend voorbeeld  van de verregaande betutteling en neerbuigendheid waarmee een groot deel  van de Nederlandse  bevolking – het stomme stemvee! –  wordt geschofeerd. Ik zou zeggen, proost Marcel! Het zal bij jou wel bij een alcoholvrij biertje blijven………

Toppunt van arrogantie: denken dat je op mij lijkt. (Wiet van Broeckhoven, Belgische mediapersoonlijkheid, 1949 – 2019)

 

Artikel Marcel van Roosmalen, NRC 15 november 2019

Wat voor leven heb je als snel rijden zo belangrijk voor je is?

Als je naar het Malieveld in Den Haag gaat om te demonstreren tegen de aangekondigde snelheidsverlaging van 130 naar 100 kilometer per uur is er natuurlijk iets met je aan de hand. Dan heb je of te weinig echte problemen, of je bent structureel boos op alles en ziet dit als prima uitlaatklep om in verzet te komen tegen al het onrecht dat je onderweg hebt opgelopen. Er is inmiddels ook een smaldeel dat oproept om op weg naar het Malieveld honderd te rijden in de derde versnelling om zo, als protest, voor straf meer stikstof te produceren.

Wie zijn dit?

Wat voor leven heb je als snel rijden zo belangrijk voor je is?

Grote kans dat je een abonnement hebt op De Telegraaf en op de VVD stemde, want De Telegraaf vond de verlaging van de maximumsnelheid opening krant – ‘VVD slaat linksaf’ – en de VVD kreeg de lachers op de hand met een filmpje van Klaas Dijkhoff die de achterban iets wilde uitleggen. Op een toon en met een gezicht alsof de dijken waren doorgebroken, het land was aangevallen door een vreemde mogendheid of dat er een dodelijk virus in het drinkwater zit, zei hij dat het kabinet zich helaas gedwongen had gevoeld om een #rotmaatregel te nemen.

Je zou willen dat ze voor al hun andere rotmaatregelen ook zo door het stof gingen, maar de angst voor het domme stemvee is groot. Dit is de zoveelste klap in het gezicht voor de grote groep die zichzelf niet meer herkent in Nederland. Ik reis ook graag zo snel mogelijk van A naar B, maar dan toch niet zo erg graag dat ik woedend word als ik het gaspedaal iets minder diep mag indrukken.

De wereld vergaat niet.

Zijn dit soms dezelfde mensen die hun middelvinger opsteken als je te langzaam optrekt bij een stoplicht of die al gaan toeteren als ze achter aansluiten in de file. Steunen ze soms ook blind de boeren en maken ze zich ook zo druk over het verdwijnen van Zwarte Piet? Aan de Facebook-profielen van hen die zeggen daadwerkelijk te gaan demonstreren – op het moment van schrijven al 2.300 – te zien wel.

Het is het bekende leger ontevredenen.

Geruststellend is dat een groot deel ook ooit aankondigde om een geel hesje aan te trekken om de boosheid te uiten, maar ‘de gele hesjes’, ooit aangekondigd als een volksbeweging, bleven uiteindelijk beperkt tot hooguit een paar honderd. De rest had uiteindelijk toch wat beters te doen dan zingend over een brug lopen, de auto wassen bijvoorbeeld